مرا زِ لطف بـه بـزمِ حضـور مهمانْ کُنْ
مَرا بـه باده ای از جنس نور مهمانْ کُنْ
بـه شهرِ عشق و دیارِ شعور مهمانْ کُنْ
نه بیشتر وَ نه کمتر ؛ زِ دَستِ پُر فیضَت
به جامی از میِ ناب و طَهور مهمانْ کُنْ
هَـلا کـه مـوسی عشقی بـه وادی اَیْمَنْ
مرا بـه وادی سَـیـْنـا و طوُر مهمانْ کُنْ
بخوان بـه صوت جلی آیه های قُرآن را
به آیه ای ز صُحُف یـا زبور مهمانْ کُنْ
به هَرکُجا که تو باشی؛خدا یقین آنجاستْ
مرا زِ لطف بـه بـزمِ حضـور مهمانْ کُنْ
دلم گرفـتـه ز خـلـق زمانـه ؛ غمگینمْ
به پیش خویش مرا با سرور مهمانْ کُنْ
دلِ شکسته اَم اکنون شکسته می خواند
کَرَم نموده و آن را بـه شور مهمانْ کُنْ
غرور خویش بریزم به زیر پا ای دوستْ
مــرا بــدون ردای غــرور مهمانْ کُنْ
اگرچه گَشته دلَـم دورتر زِ وادی عشقْ
بیـا زِ فـاصـلـه ی دورِ دور مهمانْ کُنْ
دِلِ عَجولِ هَـمـه عـاشـقـانِ خـود مَوْلا
به صبر؛اِی که تو هستی صبور؛مهمانْ کُنْ
تو را به جان کسی که شهیدِ عاشوراست
نگشته مسکنِ من خاکِ گور؛ مهمانْ کُنْ
حَیات((جعفری))از دست رفته است؛او را
به لحظه هـای قشنگِ ظُهور مهمانْ کُنْ
