بوی نان تازه هوشش برده بود

یاد دارم در غروبی سردسرد

 میگذشت از کوچه ما دوره گرد

دادمیزد کهنه قالی میخرم

دست دوم جنس عالی میخرم

کاسه وظرف سفالی میخرم

گر نداری کوزه خالی میخرم

اشک در چشمان بابا حلقه بست

عاقبت اهی کشید

بغضش شکست

 اول ماه  است و نان در سفره نیست

ای خدا شکرت ولی این زندگیست

بوی نان تازه هوشش برده بود

اتفاقا مادرم هم روزه بود 

خواهرم بی روسری بیرون دوید

گفت اقا سفره خالی  میخرید؟

آخر ای ماه، تو همدرد منِ مسکینی

 

ز لیلی من شنیدم یا علی گفت
                                                  به مجنون چون رسیدم یا علی گفت

مگر این وادی دارالجنون است
                                                   که هر دیوانه دیدم یا علی گفت

نسیمی غنچه ای را باز میکرد
                                                   به گوش غنچه دیدم یا علی گفت

چمن با ریزش باران رحمت
                                                   دعایی کرد و او هم یا علی گفت

خمیر خاک آدم را سرشتند
                                                   چو برمیخواست آدم یا علی گفت

مسیحا گر دم از اعجاز میزد
                                                  ز بس بیچاره مریم یا علی گفت

به فذقش کی اثر می کرد شمشیر
                                                   یقینم ابن ملجم یا علی گفت

مگر خیبر ز جایش کنده می شد
                                                   یقین آنجا علی هم یا علی گفت

امشب ای ماه به درد دل من تسکینی

آخر ای ماه، تو همدرد منِ مسکینی

کاهش جان تو من دارم و من می‌دانم

که تو از دوری خورشید، چه‌ها می‌بینی

 

چند نکته

گفتم: ای جنگل پیر تازگی ها چه خبر؟
پوزخندی زد و گفت: هیچ، کابوس تبر

     

 

گاهی با دویدن برای رسیدن به کسی، دیگر نفسی برای ماندن در کنار او باقی نخواهد ماند

      

اگر کاسبی نیست که دوست بفروشد
در عوض آنقدر دوستان کاسب هستند که تو را به پشیزی بفروشند

     

دیوانگی یعنی ادامه دادن همان رفتار و مسیر همیشگی و انتظار نتیجه متفاوت داشتن

     

آسمان فرصت پرواز بلندی است.
قصه این است چه اندازه کبوتر باشی

از حنجره عشق

 

 

ديشب نفسم بوي تو بود و تو نبودي

دل مست سر كوي تو بود و تو نبودي

                                     ازحنجره عشق صـــــــــــــــــداي تو شنيدم

                                     گوشم به هياهــــــــــــوي تو بود و تو نبودي

بر شاخه گلبوته تن تا نفسي داشت

دل قمري يا هوي تو بود و تو نبــــودي

                                     بر گونه من گــــــــــــــــــــــرد غريبانه مهتاب

                                     آميخته با بوي تو بود و تــــــــــــــــــو نبودي

وقتي غزل چشم سياه تو ســـــــرودم

شب مطلع گيسوي تو بود و تو نبـــودي

                                     بي مي سر من مست چنان بود كه هر سنگ

                                     ناز سر زانوي تو بود و تو نبــــــــــــــــــــــــــودي

رفتم زخود آنگـــــــونه كه انديشه بودن

باريك تر از مـــــــــوي تو بود و تو نبودي

                                     آخر سر خود بر ســــــــــــر ديوار شكســــــتم

                                     در آينه روي تو بود و تو نبــــــــــــــــــــــــــــودي

دستي به دعا،دل زخدا وصل تو مي خواست

پير تو دعـــــــــــــــــــــا گوي تو بود و تو نبودي

 

با درد بساز چون دوای تو منم

شمع دانی به دم مرگ به پروانه چه گفت

  گفت ای عاشق بیچاره فراموش شدی 

 سوخت پروانه ولی خوب جوابش را داد

گفت طولی نکشد تو نیز خاموش شوی

با درد بساز چون دوای تو منم

در کس منگر که آشنای تو منم

 گر بر سر کوی ما کشته شوی

شکرانه بده که خون بهای تو منم

یارب ز کرم حال دعا بخش مرا

 

وز حال دعا جرم و خطا بخش مرا

 

تا امشب اگر مرا نیامرزیدی

 

امشب به علی مرتضی بخش مرا...

 

فریاد

وشاید سرنوشت من چنین بود      که عشقت تا ابد با من عجین بود

 شبی گفتم جدایی از تو سهل است    تو می دانی حقیقت غیر از این بود

 زندگی هنگامه فریادهاست.

سرگذشت و درگذشت یادهاست.

عاشقی فریاد تنها بودن است.

رنج ما تاوان انسان بودن است

 

مشتاق گل از سرزنش خار نترسد

 حیران رخ یار ز اغیار نترسد

 آنکس که چو منصور زند لاف انا الحق

 از طعنه نا محرم اسرار نترسد

شب قدر است ومحتاج دعاییم

 

آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است

یا رب این تاثیر دولت در کدامین کوکب است

تا به گیسوی تو دست ناسزایان کم رسد

هر دلی از حلقه ای در ذکر یا رب یا رب است . . .

گفتند غروب جمعه خواهی آمد

در تمنای نگاهت بی قرارم تا بیایی             من ظهور لحظه ها را می شمارم تا بیایی

 

خاک لایق نیست تا به رویش پا گذاری         در مسیرت جان فشانم گل بکارم تا بیایی

  

 

در لیالی قدر مار را از دعای خود بی نصیب مگذارید.

آه امشب لیلةُ القدرِ خداست / ذکر یا رب یا رب و وِرد و دعاست

گاهِ استغفار و دلْ لرزیدن است / گاه توبه، گاهِ آمرزیدن است

گاهِ عجز و التماس و هم نیاز / رو به درگاه حکیم چاره ساز .

 

آن لحظه که قلبت به خدا نزدیک است / آن لحظه که دیده ات ز اشکت خیس است

یاد آر که محتاج دعایت هستم . . .

 

بنال ای دل ،دل عالم غمین است / شب قتل امیر المومنین است

پیمبر میزند بر سینه گویا / در این غم نوحه خوان روح الامین است . .

در بیت خدا شیر خدا را کشتند / داماد نبی امام ما را کشتند

یارب چه گنه داشت که در وقت سحر / آیینه روشن دعا را کشتند

.

      

 

عشق يعني ...

عشق                                      بيداد    من

باختن                  يعني                    لحظه                 عشق

جان                          سرزمين             يعني                        يعني

زندگي                                 پاک من عشق                               ليلي و

قمار                                                                                    مجنون

در                              عشق يعني ...           شدن

ساختن                                                                               عشق

دل                                                                                   يعني

كلبه                                                                        وامق و

يعني                                                                   عذرا

عشق                                                           شدن

  من                                                عشق

 فرداي                                يعني

  كودك                        مسجد

  يعني             الاقصي

عشق  من

 

عشق                                      آميختن                                         افروختن

يعني                                 به هم          عشق                               سوختن

چشمهاي                      يكجا                    يعني                       كردن

پر ز                 و غم                            دردهاي             گريه

خون/ درد                                                   بيشمار

 

  عشق                                 من

    يعني                           الاسرار

    كلبه                  مخزن

         اسرار     يعني    

اگر امشب به معشوقت رسیدی

شب عفو است و محتاج دعایم

 

زعمق دل دعایی کن برایم

 

اگر امشب به معشوقت رسیدی

 

خدا را در میان اشک دیدی

 

کمی هم نزد او یادی ز ما کن

 

کمی هم جای ما او را صدا کن

 

بگو یا رب فلانی رو سیاه است

 

بگو یا رب تویی دریای جوشان

 

در این شب رحمتت بر وی بنوشان

 

**************

اللهم صل علی محمد و آل محمد

ترجیح می دهم

ترجیح می دهم حقیقتی مرا آزار دهد ، تا اینکه دروغی آرامم کند. . .

---

تنها دو روز در سال هست که نمیتونی هیچ کاری بکنی‌!

 

یکی‌ دیروز و یکی‌ فردا . . .

 

امید

چشم می دوزم به رویاهای سرد

چشم  می دوز م به قلب  آسمان

چشم  می دوزم مگر بینم تو را

در میان  موج های  بیکران

پیش چشمم هر طرف دریای غم

گم شدم اینجا چه بی نام و نشان

پر شده این زورق از تنهاییم

می گریزند از کنارم ماهیان

بی گمان اما در آن سوی جهان

می توان جویید دشتی شادمان

دشتی از نور و گل و رنگین کمان

دشتی از گل های پاک و مهربان

سبزه زاری مملو از پروانگان

خالی از اندوه و اشک دیدگان

سخنان دکتر شریعتی

 

مسئولیت زاده توانایی نیست ، زاده آگاهی است و زاده انسان بودن.

دلی که از بی کسی غمگین است ، هر کسی را می تواند تحمل کند.

ارزش عمیق هر کسی به اندازه حرفهایی است که برای نگفتن دارد.

عشق به آزادی مرا همه عمر در خود گداخته است.

اگر پیاده هم شده است سفر کن ، در ماندن می پوسی.

خدا و انسان و عشق ، این است امانتی که بر دوش ما سنگینی می کند.

قدرت نیازمند کسی است که در برابرش رام گردد.

مرا کسی نساخت ، خدا ساخت . نه آنچنان که کسی می خواست ، که من کس نداشتم . کسم خدا

بود ، کس بی کسان.

هر کسی را نه بدان گونه که هست احساسش می کنند ، بدان گونه که احساسش می کنند ، هست.

استوار ماندن و زیر هر باری نرفتن ، دین من است.

دکتر علی شریعتی

خداوندا.....
براي همسايه که نان مرا ربود، نان !!
براي عزيزاني که قلب مرا شکستند، مهرباني !!
براي کساني که روح مرا آزردند، بخشش !!
و براي خويشتن خويش آگاهي و عشق مي طلبم

بهترينم خوبي؟

يادت اي دوست بخير

بهترينم خوبي؟

خبري نيست ز تو ؟

دل من مي خواهد

كه بدوني بي تو

 كه دلم اندازه دنيا تنگ است

مي سپارم همه زندگيت را به خدا

خود را به كه بسپارم ؟

وقتي كه دلم تنگ است

پيدا نكنم همدل

دل ها همه از سنگ است

گويا كه در اين والي

از عشق نشاني نيست

گر هست يكي عاشق

آلوده به صد رنگ است

علی بود

 تا صورت پیوند جهان بود علی بود

تا نقش زمین بود و زمان بود علی بود

علی بود 

شاهی که ولی بود و وصی بود علی بود

سلطان سخا و کرم و جود علی بود

علی بود 

مسجود ملائک که شد آدم ز علی شد

آدم چو یکی قبله و مسجود علی بود

علی بود 

آن معنی قرآن که خدا در همه قرآن

کردش صفت عصمت و بستود علی بود

علی بود 

آن قلعه گشایی که در قلعه خیبر

برکند به یک حمله و بگشود علی بود

علی بود 

عیسی بوجود آمد و در حال سخن گفت

آن نطق و فصاحت که در او بود علی بود

علی بود 

چندانکه در آفاق نظر کردم و دیدم

از روی یقین در همه موجود علی بود

علی بود 

این کفر نباشد سخن کفر نه این است

تا هست علی باشد و تا بود علی بود

علی بود 

سر دو جهان جمله ز پنهان و ز پیدا

شمس الحق تبریز که بنمود علی بود

علی بود

زندگی زمزمه پاک حیات ست ، میان دو سکوت

زندگی ، خاطره آمدن و رفتن ماست
لحظه آمدن و رفتن ما ، تنهایی ست
...
من دلم می خواهد
قدر این خاطره را دریابیم.

سهراب سپهری

فرازی از نهج‌البلاغه

 

خداى رحمت كند بنده اى را كه سخن خردمندانه را بشنود و دريابد

 و هرگاه به سوى رشد و هدايت خوانده شود، پاسخ مثبت گويد

 و دامن راه بر گيرد تا به ساحل نجات رسد، پروردگارش را منظور دارد

 و دل در هواى او سپرد و از گناهش ترسان باشد

، خالص و بى ريا به بارگاه او رود و كردار شايسته تقديم كند،

 ره توشه آخرت به دست آورَد و از قانون شكنى دورى جويد

، هدفدار حركت كند و در جستجوى پاداش الهى باشد

، با نفس خود بستيزد و بر آمال و آرزوها غلبه كند،

 صبر و بردبارى را مركب راه و نجات خويش سازد

، پرهيزكارى و خودنگهبانى را ساز و برگ سفر مرگ خويش دارد

، راه روشن شريعت را در پيش گيرد و بر برهانهاى نورانى و روشنگر دين پايدار باشد

، فرصت را غنيمت شمارد و بر اجل سبقت گيرد و از عمل صالح ره توشه سازد

به یاد لحظات خوش انتظار و تنهایی ...

 

می شود در شب قدرش به جهان مژده دهند

وَإِن يَكَادُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَيُزْلِقُونَكَ بِأَبْصَارِهِمْ لَمَّا سَمِعُوا الذِّكْرَ وَيَقُولُونَ إِنَّهُ لَمَجْنُونٌ وَمَا هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِّلْعَالَمِينَ

 

باید بروم حصار را بردارم                           محدودیت بهار را بردارم

از هرچه کتاب شعر دارد دنیا                    این واژه انتظار را بردارم 

می شود این رمضان موعد فردا باشد؟

آخرین ماه صیام غم آقا باشد؟

می شود در شب قدرش به جهان مژده دهند

که:(همین سال ظهور گل زهرا باشد)؟

اللهم عجل لولیک الفرج

روزگاری شهر ما ویران نبود !

دین فروشی اینقدر ارزان نبود !

صحبت از موسیقی و عرفان نبود!

هیچ صوتی بهتر از قرآن نبود!

دختران را بی حجابی ننگ بود !

رنگ چادر بهتر از هر رنگ بود !

حکم او را عالمی تسلیم بود ....


اینک اما ...

پشت پا بر دین زدن آزادگی است !

حرف حق گفتن عقب افتادگی است !

آخر ای پرده نشین فاطمه (س) !!

کی رسی برداد دین فاطمه (س) ؟!

در دفترت امروز و فردا وقت بگذار

مي بينمت تا گفتگوها پر بگيرند

تا آرزو ها شكل يكديگر بگيرند

 

در دفترت امروز و فردا وقت بگذار

تقويم هايم عيد را از سر بگيرند

 

با دستهاي خالي خود ياري ام كن

تا دستهايم چرم از آهنگر بگيرند

 

مثل پرستو تن زدم در ابرها كاش

خاكستري ها رنگ آبي تر بگيرند

 

در من مقدر باش تا لبهاي شاعر

از بوسه ها آوازها را در بگيرند

 

پروانه ها روي لباست مي نشينند

شايد كه شهد از سينه‌اي ديگر بگيرند

 

بيهوده ام، بي اسم ، تنها يك ضميرم

بي اينكه دستانت مرا در بر بگيرند

   

 

هر گه بتو عرض حال کردیم

شوری نه‌چنان گرفت ما را

کز دست توان گرفت ما را

ما هیچ گرفته‌ایم از او

او هیچ از آن گرفت ما را

هر گه بتو عرض حال کردیم

در حال زبان گرفت ما را

درد دل ما نمیکنی گوش

درد دل از آن گرفت ما را

هشدار که صرصر اجل هان

چون باد خزان گرفت ما را

مردیم و ز کس وفا ندیدیم

دل از همه زان گرفت ما را

هر دوست که در جهان گرفتیم

دشمن به از آن گرفت ما را

هر چند که راستیم چون تیر

او همچو کمان گرفت ما را

گفتیم که بشکنیم توبه

ماه رمضان گرفت ما را

یا رب به زبان چه رانده بودیم

کاتش به زبان گرفت ما را

دیدیم جهان بجز طرب نیست

ز آن دل ز جهان گرفت ما را

پا از سر ما نمیکشد غم

گوئی به ضمان گرفت ما را

بس حرف که بر رضی گرفتیم

بعضی سخنان گرفت ما را

از:آلبرت انیشتین :

 

اگر از من بپرسید میگویم که گناه در خلوت

 

 را به تظاهر به تقوا ترجیح می دهم

 

 

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ؟

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا ؟

بی وفا، بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا ؟

نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی

سنگدل این زودتر می خواستی حالا چرا ؟

عمر ما ار مهلت امروز و فردای تو نیست

من که یک امروز مهمان توام فردا چرا ؟

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم

دیگر اکنون با جوانان نازکن با ما چرا ؟

وه که با این عمر های کوته بی اعتبار

این همه غافل شدن از چون منی شیدا چرا ؟

آسمان چون جمع مشتاقان ، پریشان می کند

درشگفتم من نمی پاشد ز هم دنیا چرا ؟

شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر

راه عشق است این یکی بی مونس و تنها چرا ؟

مکن ديگر ز دست غير فرياد

 

نمي دانم چه مي خواهم خدايا
به دنبال چه مي گردم شب و روز
چه مي جويد نگاه خسته ي من
چرا افسرده است اين قلب پر سوز
ز جمع آشنايان مي گريزم
به کنجي مي خزم آرام و خاموش
نگاهم غوطه ور در تيرگي ها
به بيمار دل خود مي دهم گوش
گريزانم از اين مردم که با من
به ظاهر همدم ويکرنگ هستند
ولي در باطن از فرط حقارت
به دامانم دو صد پيرايه بستند
از اين مردم که تا شعرم شنيدند
به رويم چون گلي خوشبو شکفتند
ولي آن دم که در خلوت نشستند
مرا ديوانه اي بد نام گفتند
دل من اي دل ديوانه من
که مي سوزي از اين بيگانگي ها
مکن ديگر ز دست غير فرياد
خدا را بس کن اين ديوانگي ها

 

ساده نیست

ساده مي گويم عزيزم دل بريدن ساده نيست 

چشمهاي مهربانت را نديدن ساده نيست 

از زمان رفتنت خورشيد را گم کرده ‏ام 

ناله هاي ابرراهرشب شنيدن ساده نيست

قلب تو پر بود از ماه وهزاران پنجره 

ماه راازپشت يک ديوارديدن ساده ‏نيست 

بوسه هايت دلنشين و خنده هايت دلفريب 

طعم تلخ اين جدايي راچشيدن ساده نيست 

باز هم آمد بهار اما هوا افسرده ‏است 

آه ازدست زمستان هم رهيدن ساده نيست 

قلب من آتش گرفت ازدوريت باران من 

ازدل اين آتش سوزان پريدن ‏ساده نيست

 

 

 

عشق یعنی ...!!!

 

 

 

     

     عشق یعنی انتظار و انتظار   

      

 

 

                عشق یعنی هر چه بینی عکس یار             

  

 

      

       عشق یعنی شب نخفتن تا سحر  

 

 

   

             عشق یعنی سجده ها با چشم تر      

   

 

     

    عشق یعنی دیده بر در دوختن 

 

 

 

                عشق یعنی از فراقش سوختن         

       

 

 

       عشق یعنی سر به در آویختن   

 

  

                   عشق یعنی اشک حسرت ریختن              

 

            

       

      عشق یعنی لحظه های ناب ناب     

              

 

  عشق یعنی لحظه های التهاب     

     

 

 

        عشق یعنی بنده فرمان شدن        

 

 

    

                      عشق یعنی تا ابد رسوا شدن                   

      

 

 

        عشق یعنی گم شدن در کوی دوست  

 

 

   

          عشق یعنی هر چه در دل آرزوست  

 

 

      

        عشق یعنی یک تیمم یک نماز    

 

   

                     عشق یعنی عالمی راز و نیاز                

 

                  

       

         عشق یعنی یک تبسم یک نگاه   

 

 

   

                  عشق یعنی تکیه گاه و جان پناه             

      

 

 

         عشق یعنی سوختن یا ساختن  

 

 

   

                           عشق یعنی زندگی را باختن                        

 

                 

      

        عشق یعنی همچو من شیدا شدن 

 

 

 

                     عشق یعنی قطره و در یا شدن                

 

           

      

        عشق یعنی پیش محبوبت بمیر 

 

 

    

                   عشق یعنی از رضایش عمر گیر                

             

        

       عشق یعنی زندگی را بندگی   

 

 

     

                          عشق یعنی بندگی آزادگی                              

       

     

 

دردودل خدا

 

پروردگارت باتومی گوید:
تورادر بیکران دنیای تنهایان
رهایت من نخواهم کرد
بساط روزی خود رابه من بسپار
رها کن غصه ی یک لقمه نان و آب فردا را


تو راه بندگی طی کن

عزیزا من خدایم خوب می دانم
تو دعوت کن مرا برخود
به اشکی … یا خدایی، میهمانم کن
که من چشمان اشک آلوده ات را دوست می دارم

طلب کن خالق خود را
بجو مارا
توخواهی یافت
که عاشق می شوی برما
وعاشق می شوم برتو
که وصل عاشق و معشوق هم
آهسته می گویم خدایی عالمی دارد

قسم بر عاشقان پاک با ایمان
قسم براسب های خسته درمیدان
تورادربهترین اوقات آوردم
قسم برعصر روشن
تکیه کن برمن
قسم برروز هنگامی که عالم رابگیرد نور
قسم براختران روشن اما دور
رهایت من نخواهم کرد

بخوان مارا
که می گوید که توخواندن نمی دانی ؟
توبگشا لب

توغیرازما خدای دیگری داری؟
رها کن غیر ما را
آشتی کن باخدای خود
تو غیر از ما چه می جویی ؟
تو با هر کس به جز با ما چه می گویی ؟
وتوبی من چه داری ؟ هیچ!!
بگو با ما چه کم داری عزیزم؟ هیچ!!

هزاران کهکشان و کوه ودریا را
وخورشید وگیاه ونوروهستی را
برای جلوه ی خود آفریدم من
ولی وقتی تو را من آفریدم
برخودم احسنت می گفتم
توئی زیباتر ازخورشید زیبایم
تویی والا ترین مهمان دنیایم
که دنیا بی تو چیزی چون تو را کم داشت

تو ای محبوب تر مهمان دنیایم
نمی خوانی چرا ما را؟؟
مگر آیا کسی هم با خدایش قهر می گردد؟؟؟

هزاران توبه ات را گرچه بشکستی
ببینم من تورا ازدرگهم راندم؟
اگردرروزگار سختی ات خواندی مرا
اما به روز شادیت یک لحظه هم یادم نمی کردی
به رویت بنده ی من هیچ آوردم ؟؟

که می ترساندت ازمن ؟
رها کن آن خدای دور
آن نا مهربان معبود
آن مخلوق خود را

این منم پروردگار مهربانت … خالقت
اینک صدایم کن مرا به قطره اشکی
به پیش آور دو دست خالی خود را
با زبان بسته ات کاری ندارم
لیک غوغای دل بشکسته ات را من شنیدم

غریب این زمین خاکی ام
آیا عزیزم حاجتی داری؟
توای ازما کنون برگشته … ای اما
کلام آشتی را تو نمی دانی؟
ببینم چشم های خیست آیا گفته ای دارند؟

بخوان ما را بگردان قبله ات را سوی ما
اینک وضوئی کن خجالت می کشی از من ؟
بگوجز من کس دیگر نمی فهمد

به نجوایی صدایم کن
بدان آغوش من باز است
برای درک آغوشم
شروع کن یک قدم با تو
تمام گام های مانده اش با من !!!

افســـوس

افســـوس که نفــس سرکشــم رام نشد

 

 

افکنـــــد مـــرا بــــه دام و آرام نشــد

 

شامی که خطا نکرده ام صبح نگشت

 

روزی که گنـــه نکرده ام، شــام نشد