غم نامه

  

بخوانید ای عزیزان چامه ام را                  

در این دفتر غم و غم نامه ام را

که خون عشق در این چامه جاریست

نه هر کس گفت یا حق اهل یاریست

رفیقان یک به یک بیگانه گشتند

شراب خون دل پیمانه گشتند

می و میخانه را ماء وا نمودند

دل ودین عاشق مینا نمودند

ره عاشق کشی کردند پیدا

تمام عاشقان کردند شیدا

سر شب تا سحر اندیشه کردند

تبر را آشنا با ریشه کردند

به یک چشمک چنان دل را ربودند

که طراران هم ایشان را ستودند

دل عاشق سرای خویش کردند

درون سینه اش پر ریش کردند

دو چشمان سیه پر ناز کردند

سر نامردمیها باز کردند

بود عاشق کشی رسم زمانه

حقیقی بی سبب آرد بهانه

امشب هزار مرتبه بی تو دلم شکست

بی قرارم بی تو

امشب که شعله می زندم  ماجرای تو

              بر این سرم که سر بگذارم به پای تو

بی تاب و بی قرارم و بی واهمه ولی

                    جز حرف عاشقانه ندارم برای تو

امشب هزار مرتبه بی تو دلم شکست

                      یعنی هزار مرتبه مُردم برای تو

من راضی ام به این همه دوری ولی عزیز

                  راضی ترم به اینکه ببینم رضای تو

حالا درخت و جاده به راهت نشسته اند

               حالا سکوت و سایه پر است از صدای تو

زیبا تویی که جهان زیباست

 ای نور چشم من سخنی هست گوش کن

تا ساغرت پر است بنوشان و نوش کن

زیبا تویی که جهان زیباست

نیایش تنها برای ستودن توست

رود سرگردانیم

به دریامان برسان

تشنه لطف و رحمت توایم

سیرابمان بگردان

رودخانه تنها ، مرداب می شود

ما را به دریای لطف خود برسان

سیرابمان گردان از اقیانوس وجودت

لحظه ای ما را به خود وا مگذار

ای هستی بخش

ای مستی بخش

مارا از چشمه علم و معرفت سیراب گردان

دلمان را با نور زلال معرفت همراه کن

سکینه صادقی - ساغر

زینت بابا

نه مرادم نه مريدم ،

نه پيامم نه کلامم،

نه سلامم نه عليکم،

نه سپيدم نه سياهم.

نه چنانم که تو گويي،

نه چنينم که تو خواني ونه آن گونه که گفتند و شنيدي.

ادامه نوشته

از حافظ

مرا می بینی و هردم زیادت می کنی دردم             تو را می بینم و میلم زیادت می شود هردم

به سامانم نمی پرسی نمی دانم چه سر داری       به درمانم نمی گوشی نمی دانی مگر دردم

نه راه است این که بگذاری مرا بر خاک و بگریزی       گذاری آر و بازم پرس تا خاک رهت گردم

ندارم دستت از دامن بجز در خاک و آن دم هم          که بر خاکم روان گردی به گرد دامنت گردم

فرو رفت از غم عشقت دمم دم می دهی تا کی      دمار از من برآوردی نمی گویی برآوردم

شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می جستم         رخت می دیدم و جامی هلالی باز می خوردم

کشیدم در برت ناگاه و شد در تاب گیسویت            نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا کردم

تو خوش می باش باحافظ برو گو خصم جان می ده  چو گرمی از تو میبینم چه باک از خصم دم سردم

حرف دل

اهــــــل دل ای نازنین هــایم ســـلام		ســایه تان اینجا همیـشه مســــــتدام
بـا شـما قلـــــبم منـــــوّر می شـــود		حــال من یك حـــال دیــگر می شـــــود
حـــــرف دل ، اینـجا پناهم داده است		دلـــــــبری قــــــولِ نگـــــاهم داده است
بزمتان ، جــــــانِ مــــــــرا بـر بـاد كـرد		حــــــرف دل ، مـــــا را چنین معـتاد كـرد
حـرف دل، پُر گشته از یــــاران عشق		گـــونه هـا تـَــــر گشته از باران عشـــق
عــاشــقان مبهوت خالش می شوند		مست و شـیدای "وصالش" می شـوند
حـــرف دل با گوش دل بشنیده است		او كـه حـــــق را در درونش دیده است!

شعر خودم

عید قربان آمد و باز آ که قربانت شوم

همچو اسماعیل به فرمان خدا رامت شوم

حاجیان اندر دیار کعبه گشتند مهمان

میزبان من بیا تا من که مهمانت شوم

عید قربان است و هر کی میدهد قربانی اش

آرزو دارم که قربانی قربانت شوم

عید روزه رفت و عید قربان، میرسد نوروز هم

روز نوروز میرسی تا سبزی خوانت شوم

باغبان از شوق گلبن میرود در خواب مست

گلشن باغم بیا تا مست مستانت شوم

دشت ها پر لاله و باغها پر سنبل شده

تا بکی خواهی که مجنون بیابانت شوم