حرف دل

به سامانم نمی پرسی نمی دانم چه سر داری       به درمانم نمی گوشی نمی دانی مگر دردم

نه راه است این که بگذاری مرا بر خاک و بگریزی       گذاری آر و بازم پرس تا خاک رهت گردم

ندارم دستت از دامن بجز در خاک و آن دم هم          که بر خاکم روان گردی به گرد دامنت گردم

فرو رفت از غم عشقت دمم دم می دهی تا کی      دمار از من برآوردی نمی گویی برآوردم

شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می جستم         رخت می دیدم و جامی هلالی باز می خوردم

کشیدم در برت ناگاه و شد در تاب گیسویت            نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا کردم

تو خوش می باش باحافظ برو گو خصم جان می ده  چو گرمی از تو میبینم چه باک از خصم دم سردم