حرف دل

فَـدایِ تشنه لَـبَـت مـادَرَت رُباب اَصْغَرْ

مَکُن بَه ناله _ی خود قلبِ من کَباب اَصْغَرْ

سه روز گشته کـه آبی نخورده بَر لَبِ تو

نموده اَهلِ ستَـم زانـکـه قحطِ آب اَصْغَرْ

زِ مَن مَشو گِلِه مَند اِی غَزالِ تشنه _ی من

که تشنه ام چو تو من هم به پیچ و تاب اَصْغَرْ

خـجـالت است زِ روی تو ماهِ گردون نیز

زِ شـرمِ مـاه ؛ هَـدَر گشتـه ماهتاب اَصْغَرْ