قسم به عشق که یک روز یار می آید
نسیم، چون بنشیند غبار می آید
به بادهای مبشر به ابر سنگین بار
قسم به نم نم باران بهار می آید
دهان روزه قسم می خورم به نان و قلم
که آن مدرس حکمت نگار می آید
به اُح اُح نفس اسب مرتضی سوگند
به جاده چشم بدوزی سوار می آید
صدای بال فرشته است گوش کن! نه! نه!
صدای حضرت پروردگار می آید:
«پس از عبور زمستان بدون شک فردا
شکوفه بارترین روزگار می آید»
حق می شود انکار و من انگار نه انگار
منصور سر دار و من انگار نه انگار
بر گرده ی ادراک حقیقت طلبان باز
باطل شده آوار و من انگار نه انگار
در چنگ هوسهای خیابانی اشباح
عشق است گرفتار و من انگار نه انگار
در قدس و هرات و حلب و موصل و کشمیر
اردو زده تاتار و من انگار نه انگار
کشتند و دریدند شکمهای زنان را
گرگان میانمار و من انگار نه انگار
فریاد از این عصر تماشاگری مرگ
خورشید سر دار و من انگار نه انگار
درگیر سرودن سرودی نابند
آقا !کمی آهسته بدین سوی بیا
زود است،تمام مومنین در خوابند
******
سرتاسر عمر رفته ام یک آه است
تصویر هزار لحظه ی بیگاه است
همسفره ی بی تکلّف ابلیسم
هر چند که ذکر هر شبم الله است
*****
نصیب من ز تو زخم زبان است
چه باید کرد این جبر زمان است
تمام انتظارم از تو ای دوست
سلامی ونگاهی مهربان است
در عكس درون قاب جايم خاليست
در برف هميشه ردپايم خاليست
هربار كه دستهاي خود را شستم
ديدم كه چقدر دستهايم خاليست
******
سوسوی چراغ روبرو را بکشید
چوپان همیشه راستگو را بکشید
داروی اثربخش کمی زود رسید
سهراب نمرده است،او را بکشید
******
از داد که نه فقط پر از بیدادند
آن عده که اعلام خطر می دادند
گفتند به من جلو نرو می افتی
اما خودشان از آن طرف افتادند
*******
شاید بشوند خانه ها کم کم بانک
در شهر همه مغازه ها از دم بانک
گفتند که:«علم بهتره یا ثروت؟»
:این ساختمان مدرسه آنهم بانک
عــیب رنــدان مـکنای زاهد پاکیزه سرشت
کـــه گــنـاه دگـران بـر تو نـخـواهند نوشت
من اگـر نیکم و گر بد تو برو خود را باش
هـر کـسی آن دروَد عاقبت کار که کشت...
*****
طوفانی و دلگیر زخویشم که صــفا نیســـت
در خـــلـــوت من . درد فــراوان و دوا نیســت
دردم هــمه اینست که در وقـت نمــــــــــــازم
هر فکــر به سـر هست و تمرکزبه دعـانیست
در رکـعت اول به خیـالم . هـــــمه قرض است
بایــد کــه دهـم قسط . ولی پول . مــرانیست
در ســجده به یاد آیدم از دختـــــر خــوبــــــــم
گشته است دم بخـت و جهیزیه چــــرا نیست
در رکعـت بعــدی هــمه ی فکــــر من اینسـت
امــروز چــو مهمــان برســد برگ و نــوا نیست
آن . صاحب خـانه است که در میـزند اکنــــــون
یا قطع شــود آب و مـــرا آب بـهـــــــــــا نیست
دخــل من بیچــاره کجـا . خــرج کجــــــــا . آه
هــر چیــز که بینـی . همـه در حال گـرانیست
ای وای کنــون رکعت چنـــــــدم شــده یارب ؟
تعــداد سجـــودم ز چـــــه در خـــاطـر ما نیست
دیدم که ز چین آمده مهری کــــه شمـــــــــارد
هم رکـعت و هـم سجده . چو من سربهوا نیست
آن خــاک مقــدس زکجـــــا آمــــــده در چیـــن
آنجا اثـــر از تـربت و از کــرب وبــــــــــــــــــلا نیست
افکـــار پــریشان ز هزاران . به ســـــرم هست
هر فکر به یــاد آیــد و یــادی ز خـــــــــــــدا نیسـت
ای وای چه در مانده به هنگـــــــــــام نمـــــازم
از خــــــــاطـــر مـن . غصــه و انــدوه جــدا نیست
من امشب دردمندم , عاشقم , دیوانه خواهم شد
پریشانم , رفیق و همدم پیمانه خواهم شد
درون سینه طوفانی , نه خورشیدی , نه مهتابی
چه میسوزم! برای سوختن , پروانه خواهم شد
فضای جسم و جانم را گرفته ابر دلتنگی
من امشب ساکن تنهای این غمخانه خواهم شد
ز بام آسمان , اندوه و غم بر خانه می ریزد
دگر باشادی و شوق شعف خصمانه خواهم شد
به هرجا چشم میدوزم همه , گلهای پژمرده
برو ای باغبان , دیگر ترا بیگانه خواهم شد
عجب سوزیست,جانفرسا,زمین یخ بسته ازسرما
در این سرما ,اسیر مستی و میخانه خواهم شد
همه گنجشکها مردند و میرقصند زاغ و بوم
کبوترها اسیر باز و من در لانه , خواهم شد
نه ساغر ماند و میخانه , نه گل ماند و نه پروانه
بجای می , ز خوناب جگر مستانه خواهم شد
شب و روز سیاهم را , چو در آئینه می بینم
خدایا سخت دلگیرم , ز غم دیوانه خواهم شد
خنده ها لبخند اجباری شده
بعد تو دل از خودش چیزی نگفت
شعر هجرانت چه تکراری شده !!!
*****
شکسته ساقه های انتظارم
پر است از گریه امشب کوله بارم
بروید از دلم گل های اندوه
به تن جز رَخت دلتنگی ندارم
_____ _____ ______
میان سینه از غم کوهسار است
روان از هر دو چشمم جویبار است
کویر سینه خشک و لاله ی دل
کبود از زخم های روزگار است
او آمـــــد و حــــال آسمـــــان بهتـر شد
خــــورشید شکفت ، تیرگــــی پرپر شد
از بنــــــــد گسست ، حضـــرت آزادی
دوران حــــــــکومت ستــــم ، آخـر شد
******
مـــــــا امت « لا الـــــــــه الا الله » ایم
با قافلــــــــــه ی مُوحــــــــدان همراهیم
هم قبلــــــــه و هـم قبیلــــــــه ی ابراهیم
هم سلسلـــــــه ی امـــــــــام روح الله ایم
کُجاست کویِ نگارَم؟کسی نشان بدهد
مَرا نـجـات از این نـالـه و فغان بدهد
اگـر کـه نیست فـراقِ نگـار را پـایـان
کسی ؛ دو جـام مرا زهرِ شوکران بدهد
اگـر نکُشت زِ بـخـتِ بَـد اوَّلین جامـَم
کَـرَم نـمــوده و از دوّمـیـنِ آن بدهد
شدیدتـر بُـوَد از مـرگ ؛ اِنتظار و فراق
زِ اِنتظار بِه این است شخص جان بدهد
چه قَـدر چشم بـدوزم بـه راهِ یار آخر
خُدا خودش به دلم طاقت و تَوان بدهد
خـدایِ مـن بـرسان یـار را به مُنتظران
شفا به درد همـه ؛ صاحب الزَّمان بدهد
قسم به نام عزیزش که مهدی و هادی است
وجودِ اوست که نظمی بر این جهان بدهد
دعـا کنیم بـه درگاه پـاک خـالقِ مان
کـه اِذن آمـدنش بـا دعـایمـان بدهد
ظُهـور گر کند آن مُنجیِ عدالت کیش
بـه مُستَمَند و فَقیر و ضَعیف اَمان بدهد
فساد و فتـنـه یقین است رَخت بربندد
بـه ذوالفقار اَگـَر حضرتش تکان بدهد
چو جَدِّ خویش عَلی ؛ عَدل را کند مَعنا
بـه عَدل ؛ همَّتِ او عُمرِ جـاودان بدهد
خُدا کند کـه بـه دیوار کعبه تکیه کُند
اَذان بگوید و مـعـنـا بَر آن اَذان بدهد
خُدا کُـنـد زِ کَـرَم یک تبـسُّـم نَمَکین
به عاشقانِ خـود آن یـار اَرمغان بدهد
حلالم کن اگر دیدی بـد از من
اگر گاهی خطائی سر زد از من
مبادا آن دل نازک خیـــالـت
برنجد ، خون شودیا لرزدازمن
دریغ ای گل مکن در باغ هستی
تبسّمهای ناب سـرمــد از مـن
به جانم گرکنی هرلحظه نفرین
سزایم تاکه شر می زایداز من
به جبران دلی کآزردم از تـو
تو راهردم دعای بی حد از من
به جز سرمایه ی عشق تودر دل
چه کالائی دگر می ارزد از من؟
سزایم تا ابد شرمندگی بــاد
اگر راه محبّت شد ســد از من
به راهم دستگیری شاید از تو
به پایت اشک حسرت باید ازمن.
نقدهایی مثبت و نازکتر از گل بایدش
دلبر ما را که تدبیر و تعقل بایدش
خرده بر جمعیت زلفش اگر گیرد کسی
بس پریشانی که از آن جعد و کاکل بایدش
تا ببیند چند تار زلف او را چون کمند
قدرت تصویرسازی و تخیل بایدش!
چشم را چون شست و بعدش دید جور دیگری
آن دو رشته در نظر گیسوی سنبل بایدش!
گر در آن زلف و دماغ و چشم و ابرو مشکلیست
باید از آن بگذرد عاشق،تساهل بایدش!
فرض کن بالای چشم یار، ابرو دیده است
قبل از آنکه بر زبان آرد، تامل بایدش!
تازه گیرم با تامل خواست لب را وا کند
پیش از آن با لشگر مژگان تقابل بایدش!
پس سر بیدرد را بیخود نبندد دستمال
عارفانه در چنین حالی تجاهل بایدش!
خواهشا(!) بیجنبهبازی در نیارد این وسط
«باغبان گر پنجروزی صحبت گل بایدش!»
نوگل ما را چه سود از نقد زاغ روسیاه
بلکه بهبه-چهچه و تمجید بلبل بایدش!
*
منتقد خوب است و بحثینیست در آن، منتها
احتیاطا وقت نقادی، قراول بایدش!
منتقد باید همیشه مثبتاندیشی کند
عیبها را یا نبیند، یا تغافل بایدش!
داد از آن روزی که نقدش اندکی منقی شود
فحشها از این جناح و آن تشکل بایدش
تا قلم در دست ایشان بود، کژ-مژ مینوشت
چون به دست ما فتاد اینک، تعادل بایدش!
نقد کن ای دل ولی از فحش دلدارت منال
منتقد گر بیسواد افتد ، تحمل بایدش!
حوصله سر رفت از این باید نبایدهای ما
جمله اعمال فوق الذّکر، در کُل بایدش(!)
غـم زمـانـه نـدارم که خـاطـرم شــا د است ازآن که خانـۀ تــزویـر سُـست بنـیـاد است
به لـرزشی شـده ویــرانـه خـانـۀ تــزویــــر کنـا ر خـانـۀ صـدق و صـفـا که آبـاد است
دو روز عمـر نـه ارزد بـه حیـله ونیـرنگ کـه حّـق کـا مـروایـی بــرای آحـــا د است
هــزار نـالـه بـرآیــــد ز بـیـسـتـون ، امّــــا فـقـط اجـابـت شـیـرین صدای فـرهاد است
فـرشـتـه ای که بـبنـد د به ظـلم حاکـم چشـم بجای داد ، هـرآن کـاو نـمود ،بـیـداد است
بـراه عـد ل و عـدا لـت کـسی شـود فـا تـح که مـادرفـلکـش شـیـرمـَـرد مـی داده است
کی می درَوی گنـدم ازاین خـا ر که کشـتی کی نیک بخوانی که خود این زشت نوشتی
با بی خـِردان بودی و تـقــصیـر نـکــــردی از فـضل و ادب هیچ گِــلی را نـه سـرشتی
هنگــام عمـل ، چشـم به اعـمـال بـبســتــی پیش و پـس کــِردا ر، تـوهـشـیــار نگـشتی
زانـو زده ای هـمـچو ملــَخ در بُـن هـرخار یـا مورصـفـت ، خـا رکـش راه کـنـشتی
ای کـشـتۀ نـفس، عاقـبـتـت سـخت بپـرسـنـد چون ممکـنـَت آمـد ، تـوچـرا نـفس نکُـشتی
هـیهــات که عمـری به بـطــالـت سپری شد وز آ ن هـمــه پـنــدار خطــا ، درنگـذشتی
زین شـرح که درنـامۀ اعمـال تو درج است خامی به تـصـوّر کـه تـو هـم اهـل بهـشتی
چون واقـف آلــودگــی صــــورت خویـشی از راست چه رنجی که بگویند ، تـو زشتی
صدای آشنا را دوست دارم
اگر جام بلا از چشم یار است
من این جام بلا را دوست دارم
دعا یعنی تکلّم با خداوند
تکلّم با خدا را دوست دارم
اگر چه خارم و از خار کمتر
گل باغ وفا را دوست دارم
محبّت را عجب، حال و هوایی ست
من این حال و هوا را دوست دارم
نمی دانم کی ام آن قدر دانم
علیّ مرتضی را دوست دارم
خدا می داند، ای آل محمّد!
که من تنها شما را دوست دارم
چو ممزوج است با عطر حسینی
نسیم نینوا را دوست دارم
خدایا روز محشر باش شاهد
حسین و کربلا را دوست دارم
صبح یک روز جراید همه خواهند نوشت
عاشقان بال گشایید جهان گشت بهشت
رفتگان همه ی کون ومکان باز آیید
که دگر باره قرار است ببخشند سرشت
کاخ و کوخ رهتان را ز میان برچینید
خانه دل به کف آرید بدون گل و خشت
این مزارع که بهار دلشان پاییزی ست
شخم باید زد و دان دگری باید کشت
وقت ان است که دل ها همه دریا گردند
پاک گردید ز قاموس جهان واژه ی زشت
ساقیم دف به کف باده نوح آغشته است
هر که را بار فزون است فرو خواهد هشت
خنجر از بیگانه خوردن سخت و درمان سخت تر
نیشخند دوستان اما دو چندان سخت تر
خنده هایم خنده ی غم ، اشک هایم اشک شوق
خنده های آشکار از اشک پنهان سخت تر
چید بالم را و درهای قفس را باز کرد
روز آزادی است از شب های زندان سخت تر
صبح گل آرام در گوش چنار پیر گفت :
هر که را تن بیشتر پرورد شد جان سخت تر
مرگ آزادی است وقتی بال و پر داری ، کنون
زندگی سخت است اما مرگ از آن سخت تر
از زندگی، از این همه تکرار خسته ام
از های و هوی کوچه و بازار خسته ام
دلگیرم از ستاره و آزرده ام ز ماه
امشب دگر ز هر که و هر کار خسته ام
دل خسته سوی خانه تن خسته می کشم
آوخ ... کزین حصار دل آزار خسته ام
بیزارم از خموشی تقویم روی میز
وز دنگ دنگ ساعت دیوار خسته ام
از او که گفت یار تو هستم ولی نبود...
از خود که بی شکیبم و بی یار خسته ام...
تنها و دل گرفته و بیزار و بی امید...
از حال من مپرس که بسیار خسته ام
دست می لرزید وپیشانی کمی تبداربود
روبرویم قاب چشمان تو بر دیوار بود
بی تفاوت گریه ها بردرد مرهم می کشید
هرنفس می مرد واین روشن ترین انکاربود
پرسه درپس مانده های بی تحمل می زدم
جای پای خاطراتت برسرم آوار بود
هی ورق می زد نگاهم برگهای روزگار
کاش این تقویم ها خالی ز هر اخبار بود
گاه اشک و گاه لبخند وهرازگاهی سکوت
سرنوشت تلخ من لبریزاز این تکرار بود
"آمدی جانم به قربانت" ولی یک روز هم
رفتی و گفتی که این رفتن فقط اجبار بود
زندگی! بازیچه ام کرد ی؛ شدم بازیگرت
صحنه های خالی ازاحساسِ ِمن؛ بسیاربود
قرن ها بهمن مرامش سوز و سرما بود وبس
در دل هر لحظه اش آهی غم افزا بود و بس
سینه ها خونین و نای مردمان سیلآب درد
باطن حکامشان همرنگ خارا بود و بس
کام دژخیم زمان ضحاک وش جام عطش
دار گُل با ساز هر بیگانه بر پا بود و بس
کبر بی همتای او گوش فلک را برده بود
طینت نمرودیش در حال حاشا بود و بس
در میان خیل مظلومان خوش نام وطن
یک نفس همرنگ و همنام مسیحا بود و بس
برتن بی جان صدها ساله ی این مردمان
آن مسیحا راوی باغی مصفا بود وبس
از دل خام دقایق قرنها را بر کشید
قطره ها را یک به یک تفسیر دریا بود وبس
بهمنی بر بهمن سرد زمان جاری نمود
از دماوندی که سازش ساز احیا بود وبس
آن ید بیضا به بهمن شور و حالی تازه داد
نای ابراهیمیش داوود دلها بود و بس
بعداز آن بهمن دگر یک کهکشان آوازه بود
دامن پر مهر اومحراب گرما بود و بس
گشته آوازه به هر جا غم پنهانی ما
تو نداری خبر از بی سر و سامانی ما
سوختم زاتش هجران تو شب های فراق
نیست امید سحر در دل زندانی ما
روزگاری بود از اشک سراغت گیرم
کس نیامد به جز از اشک به مهمانی ما
شده غم خوار کسان آن که غمش کشت مرا
نیست آگه مگر از درد پریشانی ما
چه غم از آنکه شوم کشته ی آن چشم سیه
مُهر غم خورده ز آغاز به پیشانی ما
هم به هجران و به وصل تو بسی سوخته ایم
وای از سوز و گداز و غم و حیرانی ما
دود آه شب من دوش به افلاک رسید
بر ملا گشت دلا آتش پنهانی ما
مثل هر شب هوس عشق خودت زد به سرم
چنــد ساعت شده از زندگیــــم بی خبرم
این همه فاصله ، ده جاده و صد ریل قطار
بال پــرواز دلـــم کــــو که به سویت بپرم؟
از همان لحظه که تو رفتی و من ماندم و من
بین این قافیــه ها گــم شده و در به درم
تا نشستم غزلی تازه سرودم که مگر
این همه فاصله کوتـــاه شود در نظرم
بسته بسته کدئین خوردم و عاقل نشدم
پدر عشـــق بسوزد کـــه درآمد پدرم
آن درس کتاب فارسی را
با عکس انار یادتان هست
سارای سه چار ساله هم که
از حافظه هایتان نرفته است...
آن دختر بی انار حالا
یک باغ پر از انار دارد
با پورشه و بنز و باغ و ویلاش
پیش همه اعتبار دارد
کارش شده پول خرج کردن
چک پولِ اورت و صد دلاری
یک پاش شمال و کیش و تهران
یک پاش جزایر قناری
دنبال شوی لباس حتی
تا آن سر انگلیس رفته
یا این که برای رژ خریدن
گاهی شده تا سوییس رفته
تا می شده پیش چند جراح
کلی به قیاقه اش رسیده
با ساکشن و لیفتیگ و لیزر
خوش تیپ شده است ور پریده
سارا زن مرد مایه دارو
صاحب سمتی به نام داراست
غواصی و اسب و کایت و اسکی،
هر لحظه برای او مهیاست
ویلاش پر از درخت سیب است
یک عالمه هم انار دارد
وضعش شده خوب چون که حالا
یک شوهر رانت خوار دارد
گفته بودی درد دل کن گاه با هم صحبتی
کو رفیق راز داری ؟کو دل پر طاقتی
شمع وقتی داستانم را شنید آتش گرفت
شرح حالم را اگر نشنیده باشی راحتی
تا نسیم از شرح عشقم با خبر شد،مست شد
غنچه ای در باغ پرپر شد ولی کو غیرتی؟
گریه می کردم که زاهد در قنوتم خیره ماند
دور باد از خرمن ایمان عاشق آفتی
روز هایم را یکایک دیدم و دیدن نداشت
کاش بر آیینه بنشیند غبار حسرتی
بس که دامان بهاران گل به گل پژمرده شد
باغبان دیگر به فروردین ندارد رغبتی
من کجا و جرأت بوسیدن لب های تو
آبرویم را خریدی عاقبت با تهمتی
چون باد پریشان شده در حال عبورم
شب می شودو منتظر ِ صبح ظهورم
در کوچه ی ما حرف تو هرروز به راهست
از عشق تو هم آینه هم سنگ صبورم
پیداست نشانی ِ تو اما شده ام گم
تقصیر کسی نیست به جز این دل کورم
من حسّ عجیبی به تو دارم که قشنگ است
در ظلمت شب روشن و آغشته به نورم
فصلی که همه خاطره دارند تو هستی
عمریست که خوشحالم و در حال مرورم
پیری رسید و موسم عهد شباب شد
مادر دعای خیر شما مستجاب شد
برفی که خواستی به سرو سینه ام نشست
بس آرزو به سینه که نقش بر آب شد
یک لحظه شادمانی دوران کودکی
تاوان آن به پای دلم صد حساب شد
با دست سیل خانه بر انداز روزگار
صد خانه ی امید که در دل خراب شد
عمرم بُودی صدف گهر آن جوانیم
گوهر به باد رفت و صدف از کتاب شد
افسوس از جوانی تاراج رفته ام
دردا که حاصلش همه رنج و عذاب شد
تمرین پیریم به جوانی نموده ام
بهر جوانیم دل پیرم کباب شد
دیدم نمایشی است فریبنده روزگار
گاهی که روزگار دمی بی نقاب شد