حرف دل

کی می درَوی گنـدم ازاین خـا ر که کشـتی        کی نیک بخوانی که خود این زشت نوشتی

با بی خـِردان بودی و تـقــصیـر نـکــــردی        از فـضل و ادب هیچ گِــلی را نـه سـرشتی

هنگــام عمـل ، چشـم به اعـمـال  بـبســتــی        پیش و پـس کــِردا ر، تـوهـشـیــار نگـشتی

زانـو زده ای هـمـچو ملــَخ در بُـن هـرخار        یـا  مورصـفـت ، خـا رکـش  راه کـنـشتی

ای کـشـتۀ نـفس، عاقـبـتـت سـخت بپـرسـنـد       چون ممکـنـَت آمـد ، تـوچـرا نـفس نکُـشتی

هـیهــات که عمـری به بـطــالـت سپری شد        وز آ ن هـمــه پـنــدار خطــا  ، درنگـذشتی

زین شـرح که درنـامۀ اعمـال تو درج است        خامی به تـصـوّر  کـه تـو هـم اهـل بهـشتی

چون واقـف آلــودگــی صــــورت خویـشی        از راست چه رنجی که بگویند ، تـو زشتی