شوخی کاغذی ماست بخند

آدمک آخر دنیاست بخنــــد

آدمک مرگ همین جاست بخنــد

دست خطــی که تو را عـاشق کرد

شوخی کاغــذی ماست بخنــد

آدمک خر نشــوی گریه کنی !

کل دنیا ســراب است بخنــد

آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخنـد

آدمک اخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همینجاست بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

فکر کن درد تو ارزشمند است

فکر کن گریه چه زیباست بخند

صبح فردا به شبت نیست که نیست

تازه انگار که فرداست بخند

راستی آنچه به یادت دادیم

بر زدن نیست که درجاست بخند

آدمک نغمه آغاز نخوان

به خدا آخردنیاست بخند.........!

منتظر نظرات قشنگتان

ولی افسوس او هرگز نمیداند

یکی را دوست دارم
ولی افسوس او هرگز نمیداند
نگاهش میکنم شاید
بخواند از نگاه من
که او را دوست می دارم
ولی افسوس او هرگز نمیداند
به برگ گل نوشتم من
تو را دوست می دارم
ولی افسوس او گل را
به زلف کودکی آویخت تا او را بخنداند
به مهتاب گفتم ای مهتاب
سر راهت به کوی او
سلام من رسان و گو
تو را من دوست می دارم
ولی افسوس چون مهتاب به روی بسترش لغزید
یکی ابر سیه آمد که روی ماه تابان را بپوشانید
صبا را دیدم و گفتم صبا دستم به دامانت
بگو از من به دلدارم تو را من دوست می دارم
ولی افسوس و صد افسوس
زابر تیره برقی جست
که قاصد را میان ره بسوزانید
کنون وامانده از هر جا
دگر با خود کنم نجوا
یکی را دوست می دارم
ولی افسوس او هرگز نمیداند
                                             فریدون مشیری

در شعله نرقصيدي، پروانه چه مي داني؟

عاشق نشدي زاهد، ديوانه چه مي داني؟

در شعله نرقصيدي، پروانه چه مي داني؟

لبريز مي غمها، شد ساغر جان من

خنديدي و بگذشتي، پيمانه چه مي داني؟

يك سلسله ديوانه، افسون نگاه او

اي غافل از آن جادو، افسانه چه مي داني؟

من مست مي عشقم، بس توبه كه بشكستم

راهم مزن اي عابد، ميخانه چه مي داني؟

عاشق شو و مستي كن، ترك همه هستي كن

اي بت نپرستيده، بتخانه چه مي داني؟

تو سنگ سيه بوسي، من چشم سياهي را

مقصود يكي باشد، بيگانه چه مي داني؟

دستار گروگان ده، در پاي بتي جان ده

اما تو ز جان غافل، جانانه چه مي داني؟

ضايع چه كني شب را، لب ذاكر و دل غافل

تو ره به خدا بردن، مستانه چه مي داني؟

چه دل است این دل من؟

 چه دل است این دل من؟
كه زیك لرزش اشك
بر رخ رهگذری
یا ز نالیدن مادر به فراق پسری
دل من می شكند
چه كنم دلم از سنگ كه نیست
گریه در خلوت دل ننگ كه نیست

هر كجا اشك یتیمی رنجور
می چكد بر سر مژگان سیاه
هر كجا چشم زنی غمزده با یاد پسر مانده به راه
در مزاری كه زنی ناله كند در عزای پسرش
یا یتیمی كه كند گریه به سوگ پدرش
جانم آید به خروش
ور ببینم پر خونین كبوتر را
یا یكی بچه گنجشك كه بشكسته پرش
دل من می شكندحالت دختركی كوچك و تنها و فقیر

كه به حسرت كند از شیشه اشك به عروسك نگه گاه به گاه
وز دل تنگ كند ناله و آه
ناله پیرزنی غمزده و دست تهی
كه ندارد نفسی
ضجه مرغ اسیر
كه كند ناله به كنج قفسی
هق هق مرد اسیری كه بلا دیده بسی
حالت دختر زشتی كه ز شرم
رو ندارد به كسی
دل من می شكند
هر كجا در نگه تازه نهالانی خرد
از ستیز پدر و مادر خشم آلوده
می وزد بوی طلاق
وز پراكندگی غافله ای برخیزد
در سرا بانگ فراق
آن زمانی كه بدنبال شهید
مادر داغ به دل
سینه می كوبد و می نالد و می گرید زار
همچنان ابر بهار
یا زمانی كه نشیند در اشك
بر سر سنگ مزار
و به فریاد كند نام پسر را تكرار
دل من می شكند
چه كنم دلم از سنگ كه نیست
گریه در خلوت دل ننگ كه نیست
چه دل است این دل من
دلم از ناله مرغان چمن می شكند
ز خیال غم مردم دل من می شكند
دلم از داغ شهیدان وطن می شكند
چه كنم دلم از سنگ كه نیست
گریه در خلوت دل ننگ كه نیست
چه كنم دل من می شكند

چیزی برای نگرانی وجود نداره...؟

فقط دو چیز وجود داره كه نگرانش باشی: اینكه سالمی یا مریضی.
اگر سالم هستی، دیگه چیزی نمونده كه نگرانش باشی؛
اما اگه مریضی، فقط دو چیز وجود داره كه نگرانش باشی: اینكه دست آخر خوب می شی یا می میری.
اگه خوب شدی كه دیگه چیزی برای نگرانی باقی نمی مونه؛
اما اگه بمیری، دو چیز وجود داره كه نگرانش باشی: اینكه به بهشت بری یا به جهنم.
اگر به بهشت بری، چیزی برای نگرانی وجود نداره؛
ولی اگه به جهنم بری، اون قدر مشغول احوالپرسی با دوستان قدیمی می شی كه وقتی برای نگرانی نداری!
پس در واقع هیچ وقت هیچ چیز برای نگرانی وجود نداره!!

(جدا از شوخی:البته تنها چیزی که برا نگرانی وجود داره اینه که خدا از ما راضیه یا نه. که امیدوارم با کارهایی که انجام میدید این نگرانی رو از بین ببرید و اون رو به امید تبدیل کنید.)
امیدوارم همیشه سلامت و شاد باشید

نیایش

 ...صبح راآغازمیکنم درحالیکه

-مدت عمرم آهسته آهسته کم می شودومرگ نزدیکترمی گردد.

-اعمالم چه خوب چه بد چه کم وچه زیادثبت می گردد.

-مرگ درپی من است ودست ازگریبانم برنمی دارد.

-آتش دوزخ رابه دنبال خوداحساس می کنم ومی بینم.

                 نمی دانم عاقبت چه خواهدشد

                                                             امام رضا(ع)

 

خدایا"...

   نگذاردروغ بگویم زیرادروغ ظلم کثیفی است.

هدایتم کن!زیرامی دانم که گمراهی چه بلای خطرناکی است.

محتاجم مکن که تهمت بزنم زیراتهمت خیانت ظالمانه ای است.

ماراببخش به خاطرگناهانی که مارااحاطه کرده وخودازآن آگاهی نداریم.

                                                                                    

                                                                                      "شهیدچمران"

تقویم عمر

چه غمی گذشته برما

که دلامون سوت و کوره

حیف از اون عمری که طی شد

نفسامون لب گوره

    

خس خس سرد نفسها

می رسونه ما رو آخر

به تبسمی که باختیم

به خمار چشم ساغر

 

برسون ما رو به دستش

به خدایی که فروختیم

چی گذشت به ما که اینجور

همه تقویمارو سوختیم

   

دونه دونه برگ عمرو

پاره کردیم و سوزوندیم

اینهمه فاصله ساختیم

پشت صد خاطره موندیم

 

دیگه بارون نمی باره

این تویی که آبرومی

دیگه طاقتی نمونده

خستگی مونده و شومی

 

آسمون گرفته با من

زده زل به چشم تشنه

کاشکی چند قطره بباره

مثله خون چکان دشنه

 

تو مثه همیشه رفتی

بشنو از  قلب شکسته م

کاشکی بازخواب دیده باشه

چشای همیشه بسته م

راه

گل زهرا، گل کوثر، گل سرخ.

پشت‌ِ در

گلِ زخمی، گلِ پرپر، گل سرخ

گل افتاده پشتِ در، گل سرخ

شکسته زیر آوار در و میخ

گل پژمرده پرپر، گل سرخ

گل پهلو کبودِ چهره نیلی

بهار آتشین‌پیکر، گل سرخ

گل در خون و آه و گریه غلتان

میان آتش و خنجر، گل سرخ

گل صورت بنفش غنچه مرده

رها در خون و خاکستر، گل سرخ

در آن سو کوه‌مردی دست‌بسته

شکسته قامت این سوتر، گل سرخ

گل باز و کبودِ ماه پیکر

گل زهرا، گل کوثر، گل سرخ.

به یاد شادی های شما دوستان

زندگی يعنی ترحم داشتن

نکردم من در این دنیا گناهی                          فقط کردم به چشمانت نگاهی    
 
اگر باشد نگاه من گناهی                              مجزاتم کن آن هر گونه خواهی

زندگی پژمردن يک برگ نيست                                               بوسه ای در کوچه های مرگ نيست              

زندگی يعنی ترحم داشتن                با شقايقها تفاهم داشتن

این شقایق با نگاهی سرد پرپر میشود

كاش بودی تا دلم تنها نبود تا اسیر غصه فردا نبود

كاش بودی تا فقط باور كنی بی تو هركز زندكی زیبا نبود.


شیشه دل را شکستن احتیاجش سنگ نیست این شقایق با نگاهی سرد پرپر میشود

ازبرای ما دعاکن فاطمه

  ازبرای ما دعاکن فاطمه  *   با دعا دردم دوا کن فاطمه

                                                                                                                                            ما به درگاه تو روو آورده ایم   *  تو تقاضا از خدا کن فاطمه                            

من ندارم آبرو نزد خدا      *   تو برایم التجا  کن فاطمه                                                                                                                                                                                                                                            حق محسن آن شهید بی گناه *حاجت ما را روا کن فاطمه. 

                                                                                                                                             شهادت امه أبیها،صدیقه ی کبری حضرت فاطمه"ص"بانوی دو عالم تسلیت باد

این سخن عنوان مکن

دست مزن!     چشم؛ ببستم دو دست

راه مرو!        چشم؛ دو پایمشکست

حرف مزن!     قطع نمودم سخن

نطق مکن!      چشم ؛ ببستم دهن

هیچ نفهم!        این سخن عنوان مکن   

                     خواهش نافهمی انسان مکن  

                   لال شوم  کور شوم  کر شوم

                    لیک محال است که من خر شوم 

وچه پر آواز است شب

هنگامی که دست روزگار سنگین

 و شب

 بی آواز است

 زمان عشق ورزیدن واعتماد است.

 وچه سبک است دست روزگار

 وچه پر آواز است شب

 هنگامی که آدمی عشق می ورزد

 و به همگان اعتماد دارد.

 خلیل جبران

تو فقط زود بیا

 

به سراغ

 

 من اگر می آیی

 

تند و آهسته چه فرقی دارد؟

 

تو به هر جور دلت خواست بیامثل سهراب دگر...

جنس تنهایی من چینی نیست،

   

که ترک بردارد

 

 مثل آهن شده در کهریزک

 

چینی نازک تنهایی من

 

تو فقط زود بیا

بشنو از دل

نشنو از نی ، نی حصیری بی نواست

بشنو از دل ، دل حریم کبریاست

نی بسوزد خاک و خاکستر شود

دل بسوزد خانه ی دلبر شود

پایین پای هیئت تو گریه می کنم

قبرت که نیست دلخوشم ازاینکه لااقل  پایین پای هیئت تو گریه می کنم

به روشنایی بنگر

به روشنایی بنگر سایه ها پشت سرت خواهند بود

چرخ دنده های دوار! چـشمـانـتان را به روی تصویر حرکت داده تا چرخ دنده ها به حرکت درآیند !!!

سلام بر تو ای مادر عالم

حالا فهميدم چرا

يک روز يک دختر کوچک در آشپزخانه نشسته بود و به مادرش که داشت آشپزى مى‌کرد نگاه مى‌کرد
ناگهان متوجه چند تار موى سفيد در بين موهاى مادرش شد
از مادرش پرسيد: مامان! چرا بعضى از موهاى شما سفيده؟
مادرش گفت: هر وقت تو يک کار بد مى‌کنى و باعث ناراحتى من مى‌شوي، يکى از موهايم سفيد مى‌شود
دختر کوچولو کمى فکر کرد و گفت: حالا فهميدم چرا همه موهاى مامان بزرگ سفيد شده

بی رنگ رخت زمانه زندان من است

دلتنگم و با هیچکسم میل سخن نیست

کس در همه آفاق به دلتنگی من نیست

دلتنگم و دیدار تو درمان من است / بی رنگ رخت زمانه زندان من است

بر هیچ تنی مباد و بر هیچ دلی / آنچه از غم هجران تو بر جان من است

بر دختر بودن خود ببالید

 

وقتی باور غالب جامعه، «زن» را مایه عار میدانست و از «دختر» نفرت داشت و حتى آن را زنده به گور می ساخت؛ در چنین محیطی، «اسلام» جایگاه انسانى زن را احیاء کرده و او را ریحانه؛ یعنی شاخه گلى ظریف مینامد. یکى از ارمغانهاى زیبای پیامبر، شخصیت دادن به دختر و زن میباشد. بدان حد که پیامبر(ص) میفرمود :  

ـ بهترین فرزندان شما، دخترانتان می‌باشند.

ـ از خوش قدمى زن، این است که نخستین فرزندش دختر باشد.

و چون به نبى خاتم بشارت دختر میدادند، می‌فرمود:

گلی است که خدا، روزیش می‌دهد و تامین او با خداست.

بر خود ببالید و از آن دسته دخترانى باشید که پیامبر درباره  ی ایشان فرمود:

چه خوب فرزندانى اند دختران محجوب!

سلامش نكنيد...

از فاطمه اكتفا به نامش نكنيد

نشناخته توصيف مقامش نكنيد

هر كس در او محبت زهرا نيست

علامه اگر هست سلامش نكنيد...

غصه چرا؟

آسمان را بنگر که هنوز بعد صد ها شب و روز
مثل آن روز نخست
گرم و آبی پر از مهر به ما می خندد
یا زمینی را که دلش از سردی شب های خزان
نه شکست و نه گرفت
بلکه از عاطفه لبریز شد و
نفسی از سر امید کشید
و در آغاز بهار دشتی از یاس سپید زیر پاهامان ریخت
تا بگوید که هنوز پر از امنیت و احساس خداست

 

" فصل دلتنگی "

آنهمه عشق که در سینه نهان بود  کجاست؟

شور و حالی که در این بود و در آن بود  کجاست؟

نشئهء می  ز  سر می زدگان  زود  پرید

آنکه از عربده جویی  نگران بود  کجاست؟

نوش نوشان همه رفتند، خماریم خمار

جمع مستان که در آن پیر و جوان بود  کجاست؟

از می و ساغر و ساقی  خبری نیست که نیست

آنکه در هر قدمش  رقص کنان بود  کجاست؟

دور عاشق بسر آمد ،  شب دیدار گذشت

آنکه همصحبتی اش راحت جان بود  کجاست؟

دیرگاهیست که  حرفی  نشنیدیم  ز مهر

آنکه در وی همه از مهر  نشان بود  کجاست؟

شادکامان همه مُردند  ز بی برگی باغ

جویباری که به هر گوشه روان بود  کجاست؟

دلم از اینهمه خاموشی و پرهیز  گرفت

آن مَثَل ها که در آن  فهم جهان بود  کجاست

 

" آرام "

حضرت فاطمه (س)

فاطمه (س) موهبت بزرگ خدا به تاریخ بشریت است..

«به یاد مادر»

وقتی به من سستی رسید

تاب وتوان ازتو رسید

آنگاه که گشتم نا اُمید

گفتار عشق از تو رسید

وقتی غُبار بر دل نشست

عَطر وگلاب از تو رسید

تشنه که دیدیم در کویر

شربتِ سَرد از تو رسید

زخمی که بر تنم رسید

مَرهم زخم از تو رسید

وقتی بدیدم من جفا

بی غل وغش مهرت رسید

محتاج مهرت یافتیم

دریای لطف از تو رسید

وقتی توبودی در برم

شادی شتابان در رسید

وقتی برفتی از برم

تنهایی وظلمت رسید

داغ فراقت بر دلم

شعله کشان از راه رسید

جاوید مهرت بر دلم

تا زندگی  پایان رسید

مادر چه گویم وصف تو

قاصر زبانم  در رسید