مطرب مهتاب رو آنچه شنیدی بگو

مطرب مهتاب رو آنچه شنیدی بگو

 

                                ما همگان محرمیم آنچه بدیدی بگو                                

 

ای شه و سلطان ما ای طربستان ما

 

                              در حرم جان ما بر چه رسیدی بگو                              

 

نرگس خمار او ای که خدا یار او

 

                                 دوش ز گلزار او هر چه بچیدی بگو                                 

 

       ای شده از دست من چون دل سرمست من        

 

                     ای همه را دیده تو آنچه گزیدی بگو                    

 

 می به قدح ریختی فتنه برانگیختی 

 

            کوی خرابات را تو چه کلیدی بگو            

 

                

 

 

 

 

در دیر می‌زدم من، که یکی زدر در آمد

ز دو دیده خون فشانم، ز غمت شب جدایی
چه کنم؟ که هست اینها گل خیرآشنایی

در گلستان چشمم ز چه روهمیشه باز است؟
به امید آنکه شاید تو به چشم من درآیی

سر برگ گل ندارم، به چه رو روم به گلشن؟
که شنیده‌ام ز گلها همه بوی بی‌وفایی

به کدام مذهب است این به کدام ملت است این؟
که کشند عاشقی را، که توعاشقم چرایی؟

به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند
که برون در چه کردی؟ که درون خانه آیی؟

به قمار خانه رفتم، همه پاکباز دیدم
چو به صومعه رسیدم همه زاهدریایی

در دیر می‌زدم من، که یکی زدر در آمد
که : درآ، درآ، عراقی، که توهم از آن مایی

ملكا ذكر تو گویم كه تو پاكی و خدایی

ملكا ذكر تو گویم كه تو پاكی و خدایی
نروم جز به همان ره كه توام راهنمائی
همه درگاه تو جویم، همه از فضل تو پویم
همه توحید تو گویم كه به توحید سزائی
تو زن و جفت نداری، تو خور و خفت نداری
احد بی‌زن و جفتی، ملك كامروایی
نه نیازت به ولادت، نه به فرزندیت حاجت
تو جلیل الجبروتی،‌ تونصیر الامرایی
تو حكیمی، تو عظیمی، تو كریمی، تو رحیمی
تو نماینده فضلی، تو سزاوار ثنائی
بری از رنج و گدازی، بری از درد ونیازی
بری از بیم و امیدی، بری از چون و چرائی
بری از خوردن و خفتن،‌بری از شرك و شبیهی
بری از صورت و رنگی، بری از عیب و خطائی
نتوان وصف تو گفتن كه تودر فهم نگنجی
نتوان شبه تو گفتن كه تو در وهم نیایی
نبُد این خلق و تو بودی، ‌نبود خلق و تو باشی
نه بجنبی نه بگردی، نه بكاهی نه فزایی
همه عزی و جلالی، همه علمی و یقینی
همه نوری و سروری، همه جودی و جزایی
همه غیبی تو بدانی، ‌همه عیبی تو بپوشی
همه بیشی تو بكاهی، همه كمّی تو فزایی
احدٌ لیس كمثله، صمدٌ لیس له ضدّ
لِمَنْ المُلك تو گویی كه مرآن را تو سزایی
لب و دندان «سنائی» همه توحید تو گوید
مگر از آتش دوزخ بودش روی رهایی

تقدیم شما

آه ای با جان من آمیخته

ای شب از رویای تو رنگین شده
سینه از عطر تو ام سنگین شده
ای به روی چشم من گسترده خویش
شادی‌ام بخشیده از اندوه بیش
همچو بارانی که شوید جسم خاک
هستیم ز آلودگی‌ها کرده پاک

ای تپش‌های تن سوزان من
آتشی در سایۀ مژگان من
ای ز گندم‌زارها سرشارتر
ای ز زرین شاخه‌ها پُر بارتر
ای در بگشوده بر خورشیدها
در هجوم ظلمت تردیدها
با تو ام دیگر ز دردی بیم نیست
هست اگر، جز درد خوشبختیم نیست

این دلِ تنگِ من و این بار نور؟
هایهوی زندگی در قعر گور؟

ای دو چشمانت چمنزاران من
داغ چشمت خورده بر چشمان من
پیش از اینت گر که در خود داشتم
هر کسی را تو نمی‌انگاشتم
 
درد تاریکی‌ست دردِ خواستن
رفتن و بیهوده خود را کاستن
سرنهادن بر سیه‌دل سینه‌ها
سینه آلودن به چرکِ کینه‌ها
در نوازش، نیش ماران یافتن
زهر در لبخند یاران یافتن
زر نهادن در کفِ طرارها
گم‌شدن در پهنۀ بازارها

آه ای با جان من آمیخته
ای مرا از گور من انگیخته
چون ستاره، با دو بال زرنشان
آمده از دوردست آسمان
از تو تنهاییم خاموشی گرفت
پیکرم بوی همآغوشی گرفت
جوی خشک سینه‌ام را آب، تو
بستر رگ‌هام را سیلاب، تو
در جهانی این‌چنین سرد و سیاه
با قدم‌هایت قدم‌هایم به‌راه

ای به زیر پوستم پنهان شده
همچو خون در پوستم جوشان شده
گیسویم را از نوازش سوخته
گونه‌هام از هُرم خواهش سوخته
آه، ای بیگانه با پیراهنم
آشنای سبزه‌زارانِ تنم

آه، ای روشن طلوع بی‌غروب
آفتاب سرزمین‌های جنوب
آه، آه ای از سحر شاداب‌تر
از بهاران تازه تر، سیراب تر
عشق دیگر نیست این، این خیرگی‌ست
چلچراغی در سکوت و تیرگی‌ست
عشق چون در سینه‌ام بیدار شد
از طلب پا تا سرم ایثار شد
این دگر من نیستم، من نیستم
حیف از آن عمری که با «من» زیستم
 
ای لبانم بوسه گاه بوسه‌ات
خیره چشمانم به راه بوسه‌ات
ای تشنج‌های لذت در تنم
ای خطوط پیکرت پیراهنم
آه می‌خواهم که بشکافم ز هم
شادی‌ام یک‌دم بیالاید به غم
آه می‌خواهم که برخیزم ز جای
همچو ابری اشک ریزم هایهای
 
این دلِ تنگِ من و این دود عود؟
در شبستان، زخمه‌های چنگ و رود؟
این فضای خالی و پروازها؟
این شب خاموش و این آوازها؟

ای نگاهت لای‌لای سِحر بار
گاهوار کودکان بی‌قرار
ای نفس‌هایت نسیم نیم‌خواب
شُسته از من لرزه‌های اضطراب
خُفته در لبخند فرداهای من
رفته تا اعماق دنیاهای من

 ای مرا با شعور شعر آمیخته
 این همه آتش به شعرم ریخته
 چون تب عشقم چنین افروختی
 لاجرم شعرم به آتش سوختی

 

فروغ فرخ‌زاد
از مجموعۀ «تولدی دیگر»

تعجیل در فرج آقا صاحب الزمان(عج)صلوات.

گفتم که روی ماهت از ما چرا نهان است
گفتا تو خود حجابی ورنه رخم عیان است
تعجیل در فرج آقا صاحب الزمان(عج)صلوات.

خداوندا تقديرم را زيبا بنويس :

خداوندا
تقديرم را زيبا بنويس :
کمکم کن آنچه را که تو زود میخواهي
من دير نخواهم و آنچه را
که تو دير ميخو اهي من زود نخواهم
پروردگارابه من بياموز
دوست بدارم کساني راکه
دوستم ندارند
عشق بورزم به کساني
که عاشقم نيستند...
به من بياموز
لبخند بزنم به کساني که
هرگز تبسمي به صورتم ننواختند...
محبت کنم
به کساني که محبتي درحقم نکردند

خدایا ! دلی آفتابی بده که از باغ گلها حمایت کنیم

چرا عاقلان را نصیحت کنیم؟

بیایید از عشق صحبت کنیم

 

تمام عبادات ما عادت است

به بی‌عادتی کاش عادت کنیم

 

چه اشکال دارد پس از هر نماز

دو رکعت گلی را عبادت کنیم؟

 

به هنگام نیّت برای نماز

به آلاله‌ها قصد قربت کنیم

 

چه اشکال دارد که در هر قنوت

دمی بشنو از نی حکایت کنیم؟

 

چه اشکال دارد در آیینه‌ها

جمال خدا را زیارت کنیم؟

 

مگر موج دریا ز دریا جداست؟

چرا بر «یکی» حکم «کثرت» کنیم؟

 

پراکندگی حاصل کثرت است

بیایید تمرین وحدت کنیم

 

«وجود» تو چون عین «ماهیت» است

چرا باز بحث «اصالت» کنیم؟

 

اگر عشق خود علت اصلی است

چرا بحث «معلول» و «علت» کنیم؟

 

بیا جیب احساس و اندیشه را

پر از نُقل مهر و محبت کنیم

 

پر از «گلشن راز» ، از «عقل سرخ»

پر از «کیمیای سعادت» کنیم

 

بیایید تا عینِ «عین القضات»

میان دل و دین قضاوت کنیم

 

اگر سنت اوست نوآوری

نگاهی هم از نو به سنت کنیم

 

مگو کهنه شد رسم عهد الست

بیایید تجدید بیعت کنیم

 

بگو قافیه سست یا نادرست

همین بس که ما ساده صحبت کنیم

 

خدایا ! دلی آفتابی بده

که از باغ گلها حمایت کنیم

 

رعایت کن آن عاشقی را که گفت:

بیا عاشقی را رعایت کنیم

در قنوتم ز خدا«عقل» طلب می‌کردم

دیدن روی تو در خویش ز من خواب گرفت

آه از آیینه که تصویر تو را قاب گرفت

در قنوتم ز خدا«عقل» طلب می‌کردم

«عشق» اما خبر از گوشه محراب گرفت

نتوانست فراموش کند مستی را

هر که از دست تو یک قطره می ناب گرفت

کی به انداختن سنگ پیاپی در آب

ماه را می‌شود از حافظه آب گرفت؟!ا

مادر بی حرم فاطمه زهرا(سلام الله علیها)

مادر بی حرم فاطمه زهرا(سلام الله علیها)

ناطقه ی مرا مگر روح قدس مدد کند
تا که ثنای حضرت سیده النسا کنم

فیض نخست و خاتمه نور جمال فاطمه (س)
چشم دل ار نظاره در مبداء و منتها کند

مطلع نور ایزدی مبدا فیض سرمدی
جلوه او حکایت از خاتم انبیا (ص) کند

وحی نبوتش نسب جود و فتوتش حسب
قصه ای از مروتش سوره ی هل اتی کند

دامن کبریای او دسترس خیال نی
پایه ی قدر او بسی پایه به زیر پا کند

لوح قدر بدست او کلک قضا بشصت او
تا که مشیت الهیه چه اقتضا کند

عصمت او حجاب او عفت او نقاب او
سر قدم حدیث از آن ستر و از آن حیا کند

نفحه ی قدس بوی او جذبه ی انس خوی او
منطق او خبر ز لا ینطق عن هوا کند

قبله ی خلق روی او کعبه ی عشق کوی او
چشم امید سوی او تا به که اعتنا کند

مفتقرا متاب روی از در او به هیچ سوی
چونکه مس وجود را فضه ی او طلا کند

پیش از این ها فکر میکردم خدا ...

پیش از این ها فکرمیکردم خدا                                          خانه ای دارد میان ابر ها

مثل قصر پادشاه قصه ها                                                خشتی از الماس و خشتی از طلا

پایه های برجش از عاج و بلور                                           بر سر تختی نشسته با غرور

ماه ، برق کوچکی از تاج او                                              هر ستاره ، پولکی از تاج او

اطلس پیراهن او ، آسمان                                               نقش روی دامن او ، کهکشان

رعد و برق شب طنین خنده اش                                       سیل و طوفان نعره توفنده اش

دکمه پیراهن او ، آفتاب                                                    برق تیغ و خنجر او ، ماهتاب

هیچ کس از جای او آگاه نیست                                         هیچ کس را در حضورش راه نیست

پیش از این ها خاطرم دلگیر بود                                          از خدا دز ذهنم این تصویر بود

آن خدا بی رحم بود و خشمگین                                         خانه اش در آسمان دور از زمین

بود ، اما در میان ما نبود                                                    مهربان و ساده و زیبا نبود

در دل او دوستی جایی نداشت                                           مهربانی هیچ معنایی نداشت

هر چه میپرسیدم ، از خود ، از خدا                                       از زمین ، از آسمان ، از ابر ها

زود میگفتند : این کار خداست                                            پرس و جو از کار او کاری خطاست 

هر چه میپرسی ، جوابش آتش است                                   آب اگر خوردی ، عذابش آتش است

تا ببندی چشم ، کورت میکند                                              تا شدی نزدیک دورت میکند

 کج گشودی دست ، سنگت میکند                                       کج نهادی پای ، لنگت میکند  

تا خطا کردی ، عذابت میکند                                                 در میان آتش ، آبت میکند ...

با همین قصه ، دلم مشغول بود                                            خواب هایم ، خواب دیو و غول بود

خواب میدیدم که غرق آتشم                                                در دهان شعله های سرکشم

در دهان اژدهایی خشمگین                                                 بر سرم باران گرز آتشین

محو میشد نعره هایم ، بی صدا                                            در طنین خنده ی خشم خدا ...

نیت من ، در نماز و در دعا                                                    ترس بود و وحشت از خشم خدا

هر چه میکردم ، همه از ترس بود                                           مثل از بر کردن یک درس بود

مثل تمرین حساب و هندسه                                                 مثل تنبیه مدیر مدرسه

تلخ ، مثل خنده ای بی حوصله                                              سخت مثل حل صدها مسئله

مثل تکلیف ریاضی سخت بود                                                مثل صرف فعل ماضی سخت بود

تا که یک شب دست در دست پدر                                          راه افتادم به قصد یک سفر

در میان راه ، در یک روستا                                                    خانه ای دیدم ، خوب و آشنا

زود پرسیدم : پدر اینجا کجاست ؟                                           گفت : اینجا خانه ی خوب خداست !

گفت : اینجا میشود یک لحظه ماند                                          گوشه ای خلوت ، نمازی ساده خواند

با وضویی ، دست و رویی تازه کرد                                           با دل خود ، گفت و گویی تازه کرد

گفتمش ، پس آن خدای خشمگین                                         خانه اش اینجاست ؟ اینجا ، در زمین ؟

گفت : آری خانه او بی ریاست                                               فرشهایش از گلیم و بوریاست

مهربان و ساده و بی کینه است                                             مثل نوری در دل آیینه است

عادت او نیست خشم و دشمنی                                            نام او نور و نشانش روشنی

خشم ، نامی از نشانی های اوست                                       حالتی از مهربانی های اوست

قهر او از آشتی شیرین تر است                                              مثل قهر مهربان مادر است

دوستی را دوست ، معنی میدهد                                           قهر هم با دوست ، معنی میدهد

هیچ کس با دشمن خود قهر نیست                                        قهری او هم نشان دوستی است ...

تازه فهمیدم خدایم این خداست                                             این خدای مهربان و آشناست

دوستی ، از من به من نزدیک تر                                             از رگ گردن به من نزدیک تر

آن خدای پیش از این را باد برد                                               نام او را هم دلم از یاد برد

آن خدا مثل خیال و خواب بود                                                چون حبابی ، نقش روی آب بود

میتوانم بعد از این ، با این خدا                                              دوست باشم ، دوست ، پاک و بی ریا  

میتوان با این خدا پرواز کرد                                                   سفره دل را برایش باز کرد

میتوان درباره گل حرف زد                                                     صاف و ساده ، مثل بلبل حرف زد

چکه چکه مثل باران راز گفت                                                 با دو قطره ، صدهزاران راز گفت

میتوان با او صمیمی حرف زد                                                 مثل یاران قدیمی حرف زد

میتوان تصنیفی از پرواز خواند                                                با الفبای سکوت آواز خواند

میتوان مثل علف ها حرف زد                                                 با زبانی بی الفبا حرف زد

میتوان درباره هر چیز گفت                                                    میتوان شعری خیال انگیز گفت

مثل این شعر روان و آشنا                                                     " پیش از این ها فکر میکردم خدا ... "

آن الفبای دبستانی دلخواه تویی

 

اي نگاهت نخي از مخمل و از ابريشم

چند وقت است که هر شب به تو مي انديشم

 

به تو آري ، به تو يعني به همان منظر دور

به همان سبز صميمي ، به همبن باغ بلور

 

به همان سايه ، همان وهم ، همان تصويري

که سراغش ز غزلهاي خودم مي گيري

 

به همان زل زدن از فاصله دور به هم

يعني آن شيوه فهماندن منظور به هم

 

به تبسم ، به تکلم ، به دلارايي تو

به خموشي ، به تماشا ، به شکيبايي تو

 

به نفس هاي تو در سايه سنگين سکوت

به سخنهاي تو با لهجه شيرين سکوت

 

شبحی چند شب است آفت جانم شده است

اول اسم کسی ورد زبانم شده است

 

در من انگار کسی در پی انکار من است

یک نفر مثل خودم ، عاشق دیدار من است

 

یک نفر ساده ، چنان ساده که از سادگی اش

می شود یک شبه پی برد به دلدادگی اش

 

آه ای خواب گران سنگ سبکبار شده

بر سر روح من افتاده و آوار شده

 

در من انگار کسی در پی انکار من است

یک نفر مثل خودم ، تشنه دیدار من است

 

یک نفر سبز ، چنان سبز که از سرسبزیش

می توان پل زد از احساس خدا تا دل خویش

 

رعشه ای چند شب است آفت جانم شده است

اول اسم کسی ورد زبانم شده است

 

آی بی رنگ تر از آینه یک لحظه بایست

راستی این شبح هر شبه تصویر تو نیست؟

 

اگر این حادثه هر شبه تصویر تو نیست

پس چرا رنگ تو و آینه اینقدر یکیست؟

 

حتم دارم که تویی آن شبح آینه پوش

عاشقی جرم قشنگی ست به انکار مکوش

 

آری آن سایه که شب آفت جانم شده بود

آن الفبا که همه ورد زبانم شده بود

 

اینک از پشت دل آینه پیدا شده است

و تماشاگه این خیل تماشا شده است

 

آن الفبای دبستانی دلخواه تویی

عشق من آن شبح شاد شبانگاه تویی

از انسانها غمی به دل نگیر

 

از انسانها غمی به دل نگیر. زیرا خود غمگینند.

با آنکه تنهایند از خود می گریزند زیرا به خود، به عشق خود وبه حقیقت خود شک دارند...

پس دوستشان بدار اگر چه دوستت نداشته باشند.

دکتر علی شریعتی

چنانت دوست میدارم

چنانت دوست میدارم که گر روزی فراق افتد

تو صبر از من توانی کرد و من صبر از تو نتوانم

فراقم سخت می آید ولیکن صبر میباید

که گر بگریزم از سختی رفیق سست پیمانم

دل کندن

  دل کندن اگر کار آسانی بود ،

فرهاد به جای بیستون دل میکند     

یا صاحب الزمان ادرکنی

اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَك َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً

سه چیز در زندگی هیچگاه................

سه چیز در زندگی هیچگاه باز نمی گردند: زمان، کلمات و موقعیت ها.

سه چیز در زندگی هیچگاه نباید از دست بروند: آرامش، امید و صداقت. 

سه چیز در زندگی هیچگاه قطعی نیستند: رؤیا ها ، موفقیت و شانس . 

سه چیز در زندگی از با ارزش ترین ها هستند: عشق، اعتماد به نفس و دوستان

سه چیز در زندگی هیچگاه................

سه چیز در زندگی هیچگاه باز نمی گردند: زمان، کلمات و موقعیت ها.

سه چیز در زندگی هیچگاه نباید از دست بروند: آرامش، امید و صداقت. 

سه چیز در زندگی هیچگاه قطعی نیستند: رؤیا ها ، موفقیت و شانس . 

سه چیز در زندگی از با ارزش ترین ها هستند: عشق، اعتماد به نفس و دوستان

مذهبی

 امام صادق علیه السلام فرمودند:

پشیمان ترین شخص در روز قیامت، كسى است كه براى مردم از عدالت سخن بگوید، اما خودش به دیگران عدالت روا ندارد (وسائل الشیعه،ج15،ص295)

 امام صادق(ع) فرمودند:

هرگاه دیدید كه بنده ای گناهان مردمان را جستجو می كند و گناهان خویش را فراموش كرده است بدانید كه او فریب شیطان را خورده است. جهاد النفس،ح 237)

نوش جان

این جدایی به خدا رابطه با سیب نداشت (قصه سیب / سه روایت از سه شاعر)

این جدایی به خدا رابطه با سیب نداشت (قصه سیب / سه روایت از سه شاعر)

شعر اول از حمید مصدق :

تو به من خنديدي و نمي دانستي
من به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدم
باغبان از پي من تند دويد
سيب را دست تو ديد
غضب آلود به من كرد نگاه
سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك
و تو رفتي و هنوز،
سالهاست كه در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تكرار كنان مي دهد آزارم
و من انديشه كنان غرق در اين پندارم
كه چرا باغچه كوچك ما سيب نداشت


بعدها یه نفر (به روایتی فروغ فرخزاد) اومده و جواب حمید مصدق رو اینجوری داده:

من به تو خنديدم
چون كه مي دانستم
تو به چه دلهره از باغچه ی همسايه سيب را دزديدي
پدرم از پي تو تند دويد
و نمي دانستي باغبان باغچه همسايه
پدر پير من است
من به تو خنديدم
تا كه با خنده خود پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم
بغض چشمان تو ليك
لرزه انداخت به دستان من و
سيب دندان زده از دست من افتاد به خاك
دل من گفت: برو
چون نمي خواست به خاطر بسپارد
گريه تلخ تو را
و من رفتم و هنوز
سالهاست كه در ذهن من آرام آرام
حيرت و بغض تو تكرار كنان
مي دهد آزارم
و من انديشه كنان غرق در اين پندارم
كه چه مي شد اگر باغچه خانه ما سيب نداشت


واین جوابیه که یه شاعر جوون به اسم جواد نوروزی بعد از سالها به این دو تا شاعر داده :

دخترک خندید و
پسرک ماتش برد !
که به چه دلهره از باغچه ی همسایه، سیب را دزدیده
باغبان از پی او تند دوید
به خیالش می خواست،
حرمت باغچه و دختر کم سالش را
از پسر پس گیرد !
غضب آلود به او غیظی کرد !
این وسط من بودم،
سیب دندان زده ای که روی خاک افتادم
من که پیغمبر عشقی معصوم،
بین دستان پر از دلهره ی یک عاشق
و لب و دندان ِ
تشنه ی کشف و پر از پرسش دختر بودم
و به خاک افتادم
چون رسولی ناکام !
هر دو را بغض ربود...
دخترک رفت ولی زیر لب این را می گفت:
" او یقیناً پی معشوق خودش می آید ! "
پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود:
" مطمئناً که پشیمان شده بر می گردد ! "
سالهاست که پوسیده ام آرام آرام !
عشق قربانی مظلوم غرور است هنوز !
جسم من تجزیه شد ساده ولی ذرّاتم،
همه اندیشه کنان غرق در این پندارند:
این جدایی به خدا رابطه با سیب نداشت            از  وبلاگ دختر گلم

به لطف تو داریم امید و بس

سلمان ساوجی :

الهی الهی خطا کرده ایم               تو بر ما مگیر آنچه ما کرده ایم
گنه کارم و عذر خواهم تویی           چه حاجت به پرسش گواهم تویی
به گیتی نداریم غیر از تو کس          به لطف تو داریم امید و بس
مرا مایه ای بس گران داده ای          به شهر غریبم فرستاده ای
که تا دولت هر دو عالم خَرم            کنم سود و سرمایه باز آورم
کنون می روم کیسه پرداخته          همه سود و سرمایه درباخته
به خود روی خود را سیه کرده ام     به بد کار خود را تبه کرده ام
مگر هم تو بر حال فردای من           کنی رحمتی، ور نه، ای وای من!
ندارم به غیر از تو فریادرس             الهی در آن دم به فریاد رس
گنه کارم و آنگه امیدوار                   که دریای فضلت ندارد کنار
مگر باز پوشد گنه داورم                  وگر بازپرسد چه عذر آورم؟
فرومانده ام سخت در کار خویش      سیه رویم از کار و کردار خویش
چه حاصل دهد با گنه کاریم         جز از دردسر ناله و زاریم؟
به عذر گناهم که رسم است و خو    سرشکی همی ریزم آنگه به رو
زند هر کس از طاعت خود نفس       مرا تکیه بر رحمت تست و بس
به پیرانسر ارچه گنه میکنم             ولیکن در رحمتت میزنم<
خداوندگارا به حق رسول                که فرما مناجات سلمان قبول

حکايت ابراهيم (ع)

حکايت ابراهيم (ع)

شنيدم که يک هفته ابن السبيل¹            نيامد به مهمان سراي خليل
ز فرخنده خويي نخوردي به گاه                مگر بينوايي درآيد ز راه²
برون رفت و هر جانبي بنگريد                   بر اطراف وادي نگه کرد و ديد
به تنها يکي در بيابان چو بيد                   سر و مويش از گرد پيري سپيد
به دلداريش مرحبايي بگفت                    به رسم کريمان صلايي³ بگفت
که « اي چشم هاي مرا مردمک             يکي مردمي کن به نان و نمک »⁴
« نعم » گفت و برجست و برداشت گام    که دانست خلقش عليه السلام
رقيبان⁵ مهمان سراي خليل                   به عزت نشاندند پير ذليل
بفرمود و ترتيب کردند خوان                     نشستند بر هر طرف همگنان
چو بسم الله آغاز کردند جمع                  نيامد ز پيرش حديثي به سمع
چنين گفتش: « اي پير ديرينه روز!           چو پيران نمي بينمت صدق و سوز!
نه شرط است وقتي که روزي خوري         که نام خداوند روزي بري؟ »
بگفتا: « نگيرم طريقي به دست              که نشنيدم از پير آذرپرست »
بدانست پيغمبر نيکفال                          که گبر⁶ است پير تبه بوده حال
به خواري براندش چو بيگانه ديد              که منکر بود پيش پاکان پليد
سروش آمد از کردگار جليل                    به هيبت ملامت کنان که «?اي خليل!
منش داده صد سال روزي و جان             تو را نفرت آمد از او يک زمان،
گر او مي برد پيش آتش سجود               تو واپس چرا مي بري دست جود؟»
گره بر سر بند احسان مزن                که اين زرق و شيد است و آن مکر و فن⁷

بوستان سعدی

خدایا این صدا را می شناسی

در آنجا بر فراز قله کوه
دو پایم خسته از رنج دویدن
به خود گفتم که در این اوج دیگر
صدایم را خدا خواهد شنیدن
به سوی ابرهای تیره پر زد
نگاه روشن امیدوارم
ز دل فریاد کردم کای خداوند
من او را دوست دارم؛ دوست دارم
صدایم رفت تا اعماق ظلمت
به هم زد خواب شوم اختران را
غبارآلود و بیتاب کوبید
در زرین قصر آسمان را
ملائک با هزاران دست کوچک
کلون سخت سنگین را کشیدند
ز طوفان صدای بی شکیبم
به خود لرزیده در ابری خزیدند
ستون ها همچو ماران پیچ در پیچ
درختان در مه سبزی شناور
صدایم پیکرش را شستشو داد
ز خاک ره درون حوض کوثر
خدا در خواب رویا بار خود بود
به زیر پلکها پنهان نگاهش
صدایم رفت و با اندوه نالید
میان پرده های خوابگاهش
ولی آن پلک های نقره آلود
دریغا تا سحرگه بسته بودند
سبک چون گوش ماهی های ساحل
به روی دیده اش بنشسته بودند
صدا صدبار نومیدانه برخاست
که عاصی گردد و بر وی بتازد
صدا می خواست تا با پنجه ی خشم
حریر خواب او را پاره سازد
صدا فریاد می زد از سر درد
بهم کی ریزد این خواب طلایی؟
من اینجا تشنه ی یک جرعه ی مهر
تو آنجا خفته بر تخت خدایی
مگر چندان تواند اوج گیرد
صدایی دردمند و محنت آلود
چو صبح تازه از ره باز آمد
صدایم از صدا دیگر تهی بود
ولی اینجا به سوی آسمانهاست
هنوز این دیده ی امیدوارم
خدایا این صدا را می شناسی
من او را دوست دارم؛ دوست دارم.

فروغ فرخزاد

خدایا این صدا را می شناسی

در آنجا بر فراز قله کوه
دو پایم خسته از رنج دویدن
به خود گفتم که در این اوج دیگر
صدایم را خدا خواهد شنیدن
به سوی ابرهای تیره پر زد
نگاه روشن امیدوارم
ز دل فریاد کردم کای خداوند
من او را دوست دارم؛ دوست دارم
صدایم رفت تا اعماق ظلمت
به هم زد خواب شوم اختران را
غبارآلود و بیتاب کوبید
در زرین قصر آسمان را
ملائک با هزاران دست کوچک
کلون سخت سنگین را کشیدند
ز طوفان صدای بی شکیبم
به خود لرزیده در ابری خزیدند
ستون ها همچو ماران پیچ در پیچ
درختان در مه سبزی شناور
صدایم پیکرش را شستشو داد
ز خاک ره درون حوض کوثر
خدا در خواب رویا بار خود بود
به زیر پلکها پنهان نگاهش
صدایم رفت و با اندوه نالید
میان پرده های خوابگاهش
ولی آن پلک های نقره آلود
دریغا تا سحرگه بسته بودند
سبک چون گوش ماهی های ساحل
به روی دیده اش بنشسته بودند
صدا صدبار نومیدانه برخاست
که عاصی گردد و بر وی بتازد
صدا می خواست تا با پنجه ی خشم
حریر خواب او را پاره سازد
صدا فریاد می زد از سر درد
بهم کی ریزد این خواب طلایی؟
من اینجا تشنه ی یک جرعه ی مهر
تو آنجا خفته بر تخت خدایی
مگر چندان تواند اوج گیرد
صدایی دردمند و محنت آلود
چو صبح تازه از ره باز آمد
صدایم از صدا دیگر تهی بود
ولی اینجا به سوی آسمانهاست
هنوز این دیده ی امیدوارم
خدایا این صدا را می شناسی
من او را دوست دارم؛ دوست دارم.

فروغ فرخزاد

خدایا این صدا را می شناسی

در آنجا بر فراز قله کوه
دو پایم خسته از رنج دویدن
به خود گفتم که در این اوج دیگر
صدایم را خدا خواهد شنیدن
به سوی ابرهای تیره پر زد
نگاه روشن امیدوارم
ز دل فریاد کردم کای خداوند
من او را دوست دارم؛ دوست دارم
صدایم رفت تا اعماق ظلمت
به هم زد خواب شوم اختران را
غبارآلود و بیتاب کوبید
در زرین قصر آسمان را
ملائک با هزاران دست کوچک
کلون سخت سنگین را کشیدند
ز طوفان صدای بی شکیبم
به خود لرزیده در ابری خزیدند
ستون ها همچو ماران پیچ در پیچ
درختان در مه سبزی شناور
صدایم پیکرش را شستشو داد
ز خاک ره درون حوض کوثر
خدا در خواب رویا بار خود بود
به زیر پلکها پنهان نگاهش
صدایم رفت و با اندوه نالید
میان پرده های خوابگاهش
ولی آن پلک های نقره آلود
دریغا تا سحرگه بسته بودند
سبک چون گوش ماهی های ساحل
به روی دیده اش بنشسته بودند
صدا صدبار نومیدانه برخاست
که عاصی گردد و بر وی بتازد
صدا می خواست تا با پنجه ی خشم
حریر خواب او را پاره سازد
صدا فریاد می زد از سر درد
بهم کی ریزد این خواب طلایی؟
من اینجا تشنه ی یک جرعه ی مهر
تو آنجا خفته بر تخت خدایی
مگر چندان تواند اوج گیرد
صدایی دردمند و محنت آلود
چو صبح تازه از ره باز آمد
صدایم از صدا دیگر تهی بود
ولی اینجا به سوی آسمانهاست
هنوز این دیده ی امیدوارم
خدایا این صدا را می شناسی
من او را دوست دارم؛ دوست دارم.

فروغ فرخزاد

حساب کارها...

پدري به پسرش گفت: امروز هر چه با مردم بگويي و

بر زبان آوري و از صبح تا شب تمام حركات و سكنات

خود را براي من در آخر شب بازگو كن!

آن پسر در آخر شب با سختي و رنجي طاقت فرسا، تمام

گفتار و كردار يك روزه خود را با پدرش درميان گذاشت.

روز ديگر پدرش درخواست خود را دوباره تكرار كرد.

پسر گفت: پدر كار سختي از من مي‌خواهي هر رنج و

تكلفي را كه مي‌خواهي بر گردن من بگذار ولي اين

مسئوليت را از گردن من بردار.

پدرش گفت: اي مسكين! مقصود من از اين درخواست اين

است كه بيدار و هوشيار باشي و خود را براي موقف حساب

و قيامت آماده سازي، امروز تو حساب يك روز اعمالت را

با پدرت با سختي و ناراحتي بيان كردي، فرداي قيامت

حساب همه عمر را با خداوند چگونه بيان خواهي كرد؟

ساعت ها را بگذاريد بخوابند

يهوده زيستن را نيازي به شمردن نيست.ساعت ها را بگذاريد بخوابند

کای مدبر جامه عبرت بپوش

می رسد آوای تاریخم به گوش

کای مدبر جامه عبرت بپوش

 گوش کن میراث می گوید سخن

می نماید کیست معمار کهن

 در خرابی ها گهرها خفته است

رازها از عالمی ناگفته است

 روزگاری پرتو علم و هنر

در جهان تابیده از این بوم وبر

 روزگاری آفتابی بوده ایم

هر سؤالی را جوابی بوده ایم

 گرچه اکنون خسته و فرسوده ایم

روزگاری عرش می پیموده ایم

 هر که جانش حله تحقیق یافت

هفت گوهر را به هفت اقلیم یافت

 ما شنیدیم و خودی آراستیم

در پی این آرزو برخاستیم

 جستجو کردیم هفت اقلیم را

عشقمان می داد این تعلیم را

 عشق را در جان خود پرورده ایم

هفت گوهر ارمغان آورده ایم

 گوهری از خوان میراث کهن

گوهری از جلوه های این وطن

 هفت جام از هفت ساقی هفت دست

تا رویم از نو به میدان، مست مست

 باده ای رنگین که حیرت آورد

باده ای کاز نو به غیرت آورد

 این شراب کهنه را از نو بنوش

چشمه ای شو از درون خود بجوش

 

ارزو دارم اگر.....