حرف دل

امشب از آسمان ديده ي تو

    روي شعرم ستاره ميبارد

          درزمستان دشت کاغذ ها

               پنجه هايم جرقه ميکارد

           شعر ديوانه ي تب آلودم

     شرمگين از شيار خواهش ها

پيکرش را دوباره ميسوزد

     عطش جاودان آتش ها

           آري آغاز دوست داشتن است

                 گرچه پايان راه ناپيداست

            من به پايان دگر نينديشم

      که همين دوست داشتن زيباست

از سياهي چرا هراسيدن

      شب پر از قطره هاي الماس لست

             آنچه از شب بجاي مي ماند

                   عطر خواب آور گل ياس است

آه بگذار گم شوم در تو

     کس نيابد دگر نشانه ي من

             روح سوزان وآه مرطوبت

                    بوزد بر تن ترانه ي من

              آه بگزار زين دريچه ي باز

      خفته بر بال گرم روياها

همره روز ها سفر گيرم

       بگريزم ز مرز دنياها

              داني از زندگي چه ميخواهم؟

                    من تو باشم،تو ،پاي تا سر،تو

               زندگي گر هزار باره بود

        بار ديگر تو ،بار ديگر تو

آن چه در من نهفته دريايي ست

        کي توان نهفتنم باشد

                بازين سهمگين طوفان

                      کاش ياراي گفتنم باشد

                بس که لبريزم از تو ميخواهم

         بروم در ميان صحراها

سر بسايم به سنگ کوهستان

         تن بکوبم به موج درياها

                آري آغاز دوست داشتن است

                      گرچه پايان راه ناپيداست

             من به پايان دگر نينديشم

        که همين دوست داشتن زيباست