حرف دل

ای بنده ی غفلت زده مغرور مباش

                            یکدم ز خدای مهربان دور مباش

دیدی که چه بود سرنوشت دگران

                                 در دیدن آینده ی خود کور مباش

آنجا که زند لطمه به ایمان شهرت

                                از خلق کناره گیر و مشهور مباش

با گفتن (مامور دگر معذور است)

                              ظالم چو شود امیر مامور مباش

پیوسته ز مظلوم حمایت فرمای

                                بازیچه ظلم و آلت زور مباش

در ذائقه ی جامعه با رفتارت

                              گر شهد نئی چو نیش زنبور مباش

همرنگ جماعت شدنت رسوائی است

                           باطل چو کند شعبده مسحور مباش

چون عاقبت رئیس و مرئوس فناست

                        بی حد به مقام خویش مسرور مباش

این فرصت عمر خود غنیمت بشمار

                            از رفته و نا آمده رنجور مباش

بس درد و غمی که پیک رحمت باشد

                            غافل ز خدا و لطف مستور مباش

از کینه بپرهیز که نفرت آرد

                            بگذر ز خطای خلق و منفور مباش

رضوان خدا طلب که باشد اکبر

                          در فکر بهشت و غرفه و حور مباش 

بهتر ز رضای حق چه مزدی خواهی

                              ای بنده برای غیر مزدور مباش

دل را ز گناه خویش تاریک مکن

                             از نور چراغ وحی مهجور مباش

بر درگه اولیاء حق چون شیطان

                          گردنکش و خودپسند و مغرور مباش

نور است مودت علی (ع)و آلش

                       بی بهره چو خفاش ازین نور مباش

                 میزان و صراط مستقیم است علی(ع)

                    یک لحظه ز راه حق دور مباش