حرف دل

مرا گر دولتی باشد، که روزی با تو بنشینم      ز لبهای تو می‌نوشم، ز رخسار تو گل چینم

شبی در خلوت وصلت، چو بخت خود همی خفتم       اگر اقبال بنهادی، ز زانوی تو بالینم

مرا گر بی توام غم نیست، از هجران و تنهایی             به هر چیزی که روی آرم، درو روی تو می‌بینم

اگر چون گل خس و خاری، گزینی بر چو من یاری      من آن بلبل نیم باری، که گل را بر تو بگزینم

خراج جان و دل خواهی، تو را زیبد که سلطانی              زکات حسن اگر بدهی، به من باری که مسکینم

جهانی شاد و غمگین‌اند، از هجر و وصال تو              به وصلم شادمان گردان، که از هجر تو غمگینم

دلم ببرید چون فرهاد، عمری کوه اندوهت              مکن ای خسرو خوبان، طمع در جان شیرینم

زکین و مهر دلداران، سخن رانند با یاران               تو با من کین بی‌مهری، و با تو مهر بی‌کینم

نظر کردم به تو، خوبان، بیفتادند از چشمم          چو مه دیدم کجا ماند، دگر پروای پروینم