حرف دل

دراین ظلمت اگرای گل توبرما چهـره بنمایی        دری از نـور حق را بر تمـام خلق، بگشایی

نه من گویم که این ورد زبان خلـق عالـم شـد        که درخلقت نشاید چون تومه رویی بـزیبایی

بدورانی که زشتی را بـصد آرایـه می بنـدنـد        تو بایـد مجلس ما را به روی  خود بیا رایی

جمال گل به بـلبــل میـدهـد شـورغـزلخـوانی        توازهـرچهره ومعنی فـزون ازروی گلهایی

نهـان تا کی کنی رخ را میـا ن خرمن زلـفت        که چون ماه منیـرهـرجا وازهـرنقطه پیدایی

   اسیـر نـام ننگـیـم و زخودغافـل کزاین درگاه     توهرحالی روا باشـد بـمُشتـاقـان ببخـشــایی

غـریب خانـۀ خویـشیـم ومهجورازد یـارخود        که مارا رفـتـه ازخاطـرتـوتنهـا خالـق مایی

بهـنگام مـد د جستـن اگرغیـرازتـو یـادی شـد       زجهـل مابـَود ای گل، که یاری راتوفـرمایی

من تـشـنه دویـد م کز سـرابی کام خود گیـرم        ندانـستـم به هـرصحرا تـوافضل ترزدریایی

بدشنـامم اگررانی وگـرچون دوست میخوانی       سعـاد ت بر مگـس باشـد تن آسایی به قندانی