پیــا م فـصـل پـا یـیــز ا َر خزان بـود بـهـا ران در دل گـرمـش نـهـا ن بــو د
شـب یـلـــد ا شـب بـا هــــم نـشــسـتـن بـشــا د ی رفـتــن و ا زغـــم گـسـستـن
بـه فـــرق گـنـبـــد خـضــرا نـوشـتـسـت شب یـلــد ا ، شـب مـیـلا د عـشق است
بـیــــا ا مـشـب کــنـــا ر هـــم نـشیـنــیـم صفــا از چـشــم یک د یگـر بچـیـنیــم
طـبـیعــت بـــرسـر را ز ونـیــاز ا ست د ر رحـمت بــروی خلق بـا ز اسـت
تـوانـــا د سـت خا لـق ، خاک بـردا شت درخـتی بــر بـلـنــد ای بـشــر کا شـت
بـشـر، چون ریـشــه ا نــد رخا ک دارد ز هـر ذرّه هــزار ا د را ک دارد
من وتو شـا خه هـا ی یـک درختـیــم به لـطف حق نعــیـم و نـیک بـختــیــم
بـروب ا ز د ل غـبـا ر غـم کـه فــرد ا ز مـستان است و فـصــل سـوز وسـرما
برون کن هـرچه هـست ازکیـن و سردی کـه در راه حـقـیـقـت ، پـــای مـرد ی
زمـستان آسمـا نـش بــرف خـیــز ا ست ســرا پــا بـا پلــیــدی درسـتـیــز اسـت
بگــو د ر ا وّل و پـا یــا ن هــر حرف نـشـا یـد هـیــچ رنگـی خوشـتـراز برف
که ایـن بـرف اسـت ،آب زنـد گــــا نی تگـرگـش را بـخـوا ن گـنــج معــانـی
نـم بـا ران کـه لـطـف کـر د گــار است هـمـا ن زیـبـا یـی فـصـل بـهــا راسـت
قــد م بـرروی یـخ نـِه بـا د لی گـــرم کـه یـخ ا ز گــرمی پـا یـت شـــود نـرم
بـیــا بــذ ر مـحبـّـت را بـکـــا ر یــــم بـه در گــاه خـدا ، د سـتـی بـرآ ر یـم
بـخوانـیـم آنـچـه در شـــأ ن زمین است که درمنـظــو مۀ ما چون نگــیــن ا سـت
پیــا م فـصـل پـا یـیــز ا َر خزان بـود بـهـا ران در دل گـرمـش نـهـا ن بــو د
به هـر برگ خزان صد درس نـوداشـت بــد شت د ل گـل ا مـّیــد می کـا شـت
چـه آسان رفت وچشـم از خلـق پـوشـیـد بــقـــا ا ز ما و ، جــام مـرگ نـوشـیـد
زمستـان موســم سود و ز یــان ا ست هـمـه سـود و زیــا ن ا یـنـجا عیان است
ازا ین روز و شب ارعـبـرت نگـیـریــم یـقـیـن در چنـگ نـفـس خود اسـیــریـم
خـزان عـمـر پــا یـیــز و زمـسـتـا ن دمـد عـمـری د گـر د ر بـاغ وبـسـتـان
ولی عـمر بـشـر بـا یـک بـهــا را سـت که گر قـد رش بـد انی ،لا لــه زارا ست
بـــرای مـا نـبــا شــد وقــت تـکــرا ر هـمـیـن ا مــروز را نـیـکــو نـگــه دا ر
بـیــا درسی بگــیـریـم ، ا ی بـــراد ر ز مــیـلاد د ی و ا ز ، مـــرگ آ ذ ر
به مـرگ شـب تـولــّد یـا فـت خورشـیـد شـقــا یـق بـا زهـم در د شـت خنــد یــد
جـوان مــردیّ و هـمـت کن بـه کــاری کـه در آن نــام خود نـیــکــو بــداری
نکــو کـار آ فـتــا ب جــا ود ا ن اسـت درخـشـا ن در زمــا ن امـتــحـا ن است
بــد ه دسـتی بـه د سـت مـستـمـنـد ا ن بـنـه مـرهــم بــه زخــم د رد مـنــدان
شب یـلـدا و صـبـح پــا ر ســا یـــــی بـه ســلـطـا نــی بــر آیـی زیــن گــدایـی