حرف دل

ریحانه   باز   در  بغل  پنجره  نشست

یکهو  دلم  میان  دودستان او شکست

لبخند  زد   دوباره   بگیرد    کبوتری

اینبار ا ز تمام قفس ها  دلش  پراست

ریحانه  باز دست   دراز   کرد    باز  

آنجاکه می شود بکشد بازهم دودست

این آسمان عجیب بخیل است ای خدا

این آسمان عجیب زمین گیر گشته است

باز از  کنار  پنجره  تا   هرکجا شود

من مانده بودم  واوجی  عجیب  پست

یعنی دوباره نقش من و بال های  تو

یعنی دوباره های منم مانده از  الست

این موج می زند به رگ وروح صخره ها

این موج می رسد زازل تا همیشه مست

مستم  ببین  کنار دو  گیسوی   نازکت

آری هنوز خاطره ای از تو مانده است

من مانده ام کنار فراتی که چشم توست

من مانده ام کنار گلویی که تشنه است

آری  میان  معرکه ی  چشم های   تو

این پیکر نحیف پراز خون و دشنه است

یک بار دیگر از سر نیزه غزل  بخوان

تنها بخوان  بخوان که دل من شکسته است

آری هنوز نام تو بر سینه ی  من  است

با این که شرم برسرورویم نشسته است

این پنجره که پنجره ی زخم های  ماست

تا هرکجا که می نگرم  باز  بسته   است