حرف دل

بـس حـرف پـوچ مدّعـیـان گوش کـرده بـود       مـن را چو عهـد خویـش فـراموش کرده بود

کیـوان و زُهــره را به غـلامی نـمی خـریـد       شـا م مرا بـه طــُرّ ه سـیـه پـوش کــرده بود

مـا ه از جمــا ل او خجل افـتــا ده می نمود       چون زلـف را حجـاب بـنـا گـوش کـرده بود

خورشـیـد صبح به شوق رخ او طلوع کـرد       د ر نیـّتـی که یـا ر، شـب د وش  کــرده بود

ما را مقـیـم میکـده کـرد و بـه غمـزه رفـت       این رابه مست و عاقـل و مدهوش کـرده بود

روزوشـبـم بـه حسـرت جـامی بـسـررسیـد       خود جــا م هــا زلـعــل لـبـی نوش کرده بود

درسـیـنــه آتـش و نکـنــم قــصد چــا ره ای       کـاو خود چنـیــن ، بـه د لـم جوش کرده بود