حرف دل

دلگیـرم از زمـانـه و خَـلـقِ زمـانه هم

از بـاغ و راغ و گلشن و از آشـیـانه هم

مرغِ دلم ز لانـه _ی خود قهر کرده است

هرگـز نمی کـنـد هَوَسِ آب و دانه هم

در چینِ زلفِ یـار بـه دام اوفـتـاده دل

در بنـد بـاشـد و نـکـنـد فکر لانه هم

افتاده آتشی بـه وجودم ز عشق دوست

سوزد هـمـاره جـانـم و دارد زبـانه هم

آتش گرفتنم نـه فـقـط از فراقِ اوست

آتش زنـد گهی غـم و درد شـبـانه هم

از خویش نیز گشته گُـریزان وجودِ من

شادم نمی کند دف و چنگ و چغانه هم

آنگونه غم مُحیط و محاط است جانِ من

حـاشـا تبسُّـمـی ؛ زِ سرود و تـرانه هم

باشد کَـمـالِ شـادی من در وصال یار

راحت شوم چو یابم از او یک نشانه هم

بی رویِ دوست شـاد نگـردد دلـم اگر

بَـر مـن دهـنـد زنـدگـی جـاودانه هم

پیرم اگرچه؛ طفلک دل کودکیست خُرد

مـانـنـد طـفـل ؛ گـاه بگیرد بهـانه هم

درد فراق کرده زِ خود بی خودم از آن

گُم کَـرده اَم رَهِ خـودم و راهِ خـانه هم