حرف دل

                                            حـــرفی بزن سکوت دلــــــم را تکان بده

                           فرصت به عشق در دل بی همــزبان بده

                          پر می کشم به وسعتی از بیکــــرانه هاا

                          از این قفس به بـــــــال و پرم آسمان بده

                          ا ز گوشه هـای شرقی چشمـان روشنت

                         اشراقـــم از نهـــــایت یـک کهـــکشان بده

                         گل می دهـم به بوی بهـاری که می رسد

                         بغــض مــــرا به زخــــم شکفتن امــان بده

                         گفتی شبی شکســـته بیـــایـم بـه دیدنت

                         یک شب مــرا بـه خـلوت خـود آشیــان بده

                         اوج بـــلــوغ بــــــاور بـغــض شـکســـتـه را

                         بــر قــــله هــای زخمـــی آتشفــشان بده

                         تا بشکــــفد شکـــــوه شکفتــن بـه بــاورم

                         یک پنـــــجره به سمت نگاهـــت زمــان بده

                         از این هـوای خســـته ی ابـری دلم گـرفت  

                        خـورشـــــید من بیــا و خــودت رانشان بده