کسی خواهــــد توانـــست از دلـــم انــــدوه بردارد
کــــه ماننـــد تو با یـــک پلــک از جا کـوه بردارد
 
چو گیسویت چــه انبوه است غم دردامنش این دل
مگــــر طوفــــان نوح از قلبــم ایـن انـــبوه بردارد
 
تماشائی است رخسارت نگو بربند چشم این چشم
چرا بایســــت دســــت از کار نامکـــروه بردارد ؟
 
قــــدم بگــــذار بی پـــروا بـه روی چشـــم هایم تا
غبــــار از مقدمــــت مژگــان مـــن نستــوه بردارد
 
چو از اندام مــــن روحـم کشد پر، شاد و خرسندم
نگاهـــت از زمیــن این نعـــش را بشکــوه بردارد