حرف دل

تن رود گاهی بجـایی ، دل رود جـایی دگر         تن اسیـردرد و رنـج ودل به سـودایی دگـر

تن هوای عیـش دنیـا را بسـر می پـــرورد         دل پی یک نغمۀ خوش گشت غوغایی دگر

فکر ما گاهی به این سو میدود گاهی به آن         ای خوشاآنکس که دارد دل به سُکنایی دگر

عدّه ای درخواب وخورغرق خیـالات خوشند          بار خود را بـســتـه با سهمی زکالایی دگر

تا رسد روزی که فعل ما بمیــزان آوررنـد          سهـــم ما پـوچ است وماییـم و تمنّایی دگر

وعدۀ هـر کارنیکی را به فــردامی دهیــــم         هم به فـردا می رسد نوبت به فـردایی دگر

حسرت دی می خوریم وجهد فردا می کنیم        غافـلــیـم از حال خویش وشور حالایی دگر

کاروانـســالار ما بــا ما نـــدارد همـــــدلی         او بغـیــر ازخود نخواهـــد فکرهمپایی دگر

این معمّا حل شودروزی،بینـدیش ای رفیق          بهـر روزی که تـو بـاشیـیّ ومعمّـــایی دگر

سازخاموشم نگــاهی کرد وانــدرپرده گفت        خیـــز درجایــی دگر، کن فکـــر آوایی دگر