حرف دل

ای همسفران درگـذر عمـر ، کجا یـیـــم        بیخود زخود افتاده دراین ورطه، چراییم

عبــرت نگـرفتیـم ز هـر فـتنـه بما رفت        دربنـد زر و زیـور این فـتـنــه سـرایـیــم

برآمـدن و رفتـن خود عــزم نـــداریــــم        پـا بنــد خـرافــا ت و گــرفـتــار بلا یـیـم

برکذ ب وحقـیـقـت ،نظـرخویش نگفتیم         چون کور به مکـتب شده و لال در آییـم

تفسیر به رآیی که به دین وصله نمودند         منـّت کش هـــر مـدّعـی ازسوی خـداییم

وآنگـه بگــدایی سـرهـرکوچه نشـانـدنـد        تاکی زسـر بـا ور از آن کوچه بـر آیـیـم

هـرقبرو ضریحی شده  باور گه حاجت        وز نسـل بـشـرطالـب اعجــا ز و شفـایـم

امروزخـداونـد ورسول هـردو غـریبنـد        ما بی خبـران در پـی سـودیـم و بـقـا ییـم

ای همسفران ،بـاور خود را نـفـروشیـد         باشـدکه به دل چـشمۀ خورشـیـد گشاییـم

قرآن و خداوند و نبی مظهر د ین است         ما ازچـه بتــرسـیـم ، اگــر یــا ر خداییـم 

شرک است که درمحضرآن خالق بیتـا         از مُـرده و قـبــرش طـلـب خـیـر نما ییـم

بس وصـلـۀ تـفـسـیـر نمود نـد به قـرآن         از کـولـی ولگـــرد ، خـریــدار دعـا ییـم

ازاین گذر عمر مرا تجربه ای هست         مخلـوق خـدایـیــم ، ولــی بـنـــده گداییـم

یارب مد دی کن که به علم و به حقیقت        این جهـل و خـرافــات زد یـنـت بـزداییم