حرف دل

گفـتــم ســلا م ، مـرا د یــد و د ر جــــواب        گـفتا ، کجا روی به چنیـن روی وبا شتـاب

گـفـتــم پـی ِ نیـاز که سهــمـم ز دانـش است        کارش بـخیـربگـذردهـرکـس بکوشش است

آموخـتـم از درخـت  کــه بـایــد ثـمــر دهــم        ازسهـم خویش خـِیـره بـه درمانـده تر دهـم

آموختــم  کـه عـهــد جهـــان پـایـــدار نیست        آنکـس که دارد ونـرسـانـد چـوُمرده ایـست

آموختـم که عــدّه ای پــی ِاین خانه دررَهـنـد        بس کاروان که آمـد وبـس قـوم  رفـتـه انـد

گـفـتــا: بگـویـمَت سخنـی سهــل و مانـدگــار       هـرجاسفـرکنی تـوبگـو، بیـش و بی شما ر

گـرشــد میـسّـرت ، بشکــن تـارک جهـــا ن        امّا  دل کسی مشکـن ، خـُـرد  یـــا کــلا ن

غـافـل مـشـو که د ل ، بـوَدت خــا نــۀ خــدا        چـون خـانــه بشکـنــد  نـپـذیـرد خـدا تورا