حرف دل

رها كن  دستهايم  را ، مرا تاب  شكستن  نيست 

درونم صد زمستان و مجال  يك  شكفتن  نيست 

مرا تنها رهايم  كن  ببين  مرگ غزل ها را

مرا حرفي  براي تو  ، براي  شعر  گفتن  نيست 

به جان  شعر  مي  افتم به دستم  تيشه  فرهاد 

و حتي  لحظه اي شيرين  براي دل  سپردن   نيست 

چرا با بغض  مي  خوانم تمام اين  غزل ها را 

فرو مي  ريزد اشك  من  ولي  دست  خود من  نيست 

مرا  با  درد زيبايم برو زيبا  رهايم كن 

مرا  تاب  شكستن ها و ديگر پاي  رفتن  نيست