چراغِ حیات به وزشِ بادِ ممات فرو میرد.
ای مسلمانان! هر که را در سر سودایی است، بداند که امروز را فردایی است.
بدان که خدای که این افلاک را بر پای بداشت و این املاک را بر جای، که هر حسنه ای را مکافاتی و هر
سیئه ای را مجازاتی، هر حلالی را حسابی و هر حرام را عذابی است.
مپندارید که عیش و طرب به آخر نخواهد رسید و لباسِ عمر به فرجام نخواهد درید.
منادیِ شرع در خروش است و واعظ پیری(موهای سفید) بر بنا گوش و تو از حرص، بی عقل و هوش.
چندین بشیر و نذیر بر درِ تو آمدند، تو بدان پند نپذیرفتی و چندین حُکمِ محکم و قضای مُبرم به سر تو
رسید، اعتبار نگرفتی. در شارعِ شریعت بازی ها کردی و با منادیانِ حق طَنّازی ها نمودی. باش تا اجلِ
معهود، دامنِ اَمَلِ نامحدود بگیرد و چراغِ حیات به وزشِ بادِ ممات فرو میرد.
+ نوشته شده در پانزدهم آذر ۱۳۹۱ ساعت توسط مهربانی
|