هــدهــدی میگفت : در درگاه دوسـت        آنکه بـا خود درد دارد قابل است

صــورت فربـــــــه نــدارد مشتــــــــــری        آنکه رویــــی زرد دارد قابل است

آتــش و آتشفشان بــی قیمـت است        آنکه داغی سـرد دارد قابل است

خــــاک نامـــــردی نگیــرد ذات دوست        آنکه خاکش مـرد دارد قابل است

یک دو جین ذکر و نمازت هیچ نیست         آنکه بــا خود درد دارد قابل است