ز ره هوس به تو كي رسم نفسي زخود نرميده من
 
همه حيرتم به كجاروم به رهت سري نكشيده من
 
به چه برگ ؛ ساز طرب كنم زچه جام ؛ نشئه طلب كنم ؟
 
گل باغ شعله نچيده من مي داغ دل نچشيده من
 
تو به محفلي ننموده رو كه زتاب شعله ي غيرتش
 
همه اشك گشته به رنگ شمع و زچشم خود نچكيده من
 
چه بلا ستمكش غيرتم چه قدر نشانه ي حسرتم
 
كه شهيد خنجرناز تو شده عالمي و تپيده من
 
تو و صد چمن طرب و نمو من و شبنمي نگه آبرو
 
به بهار عالم رنگ و بو همه جلوه تو همه ديده من
 
به كدام نغمه ي دل گسل زنوا كشان نشوم خجل
 
چو جرس به غير شكست دل سخني زخود نشنيده من
 
من بيدل و غم غفلتي كه زچشم پر ز فسون تو
 
همه جا زجلوه ي من پراست و به هيچ جا نرسيده من
 
                                  " بيدل دهلوي "