روزگاری است که ما از همه جا بی خبریم

سرسری از همه ی حادثه ها می گذریم

دور شد بوی خدا از نفس خاطرمان

چقدَر ساده به این فاصله ها می نگریم

مثل دیوار ترک خورده مصیبت زده ایم

مثل بادی که به هر جا بوزد در به دریم!

کاش می شد شب تنهایی ما صبح شود

کاش می شد که از این خواب قدیمی بپریم!

یک شب از باغ انار دلمان مثل قدیم

میوه ای تازه برای دل آقا  ببریم

زنده یا مرده ما، آه چه فرقی دارد

وقتی از روی زمین سر به هوا می گذریم!