حرف دل

روز و شب در طلبت واله و شیدا شده ام              در هوای لب تو ، غرق تمنّا شده ام 

 مدتی هست که با دیدن آن سرو روان               کشته و مرده ﻱ آن قامت رعنا شده ام

گُل حُسنت به سحرگاه دمی جلوه نمود             فارغ از هوش و خرد ، محو تماشا شده ام   

دل و دینم بربودی توبه یک گوشهﻱ چشم           بیخود ازخود من ازآن نرگس شهلا شده ام    

بس نشاط و طرب و عیش به من روی نمود          از شعف سرخ تر از لاله ﻱ حمرا شده ام 

هرگز از دل نرود خاطره ﻱ روی نگار             که ز تأثیر رُخش گوهر یکتا شده ام