اي آنكه در قلبم، خوش كرده اي خانه
با بوسه اي گرمي دادي به من اما
مي ترسم از فردا، مي ترسم از سرما
مي ترسم از اينكه، سردي كني با من
با من كه نشناسم، با تو سرم از تن
مي ترسم از مرگ اين حس رويايي
بي عشق تو حالم گردد تماشايي
اي آنكه در قلبم، خوش كرده اي خانه
اي آنكه دستانت بر زلف من شانه
اي آنكه شبهايم لبريز خواب توست
دل مملو از نامت، گويي كتاب توست
در سينه ياراي يك آن نبودت نيست
محتاج دستانت، جز پنجه ي من كيست؟
فكر نبــود تو كابـــوس هـر لحـــظه
ترسم بســوزم در افســوس هر لحظه
اين لحظه ي نابِ گلبوسه ي گرمت
در حصر آغوشِ خـواهنده ي نرمـت
جسـم پريشــانم آرامِ آرام اسـت
اي شعر رويايي، وقت سر انجام است