حرف دل

خوشا در پاي او مردن، خدايا بخت آنم ده

نشان اينچنين بختي كجا يابم؟ نشانم ده

سخن بسيار و فرصت كم، خدايا وصل چون دادي

نمي بخشي اگر طول زبان، طي لسانم ده

سگ خواري كش عشقم، به گردن طوق خرسندي

اگر خوان اميدي گستري، يك استخوانم ده

من و آزاردگي از عشق و عشقِ چون تويي حاشا

گرت باور نمي داري، به دست امتحانم ده

من آن خمخانه پردازم كه بدمستي نمي دانم

الا اي ساقي دوران، مي از رطل گرانم ده

يكي طومار در دست و در او احوال من، وحشي

اگر فرصت شود گاهي به يار نكته دانم ده

وحشی بافقی