هر نفسی که فرو می رود ممد حیات است و چون بر می اید مفرح ذات..
آدم اگر آدم بود
هوای حوا برش نمی داشت و
اینگونه
زمین گیرمان نمی کرد...
زیبا و قشنگ و نازنینم که تویی
تنها گل ناز سرزمینم که تویی
یک عمر ز من سوال کردی که کیم
من گمشده در توام همینم که تویی
+ نوشته شده در هجدهم مهر ۱۳۹۰ ساعت توسط مهربانی
|